Boy's Story ให้รักนำทางใจ ตอน 21

ผมตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดมันอีกแล้ว รู้สึกเจ็บแปลบๆที่ก้น มันเอาแขนข้างซ้ายช้อนที่ใต้คอผม ส่วนแขนขวาก็กอดผมไว้ ไม่เข้าใจว่ามันนอนหลับได้ยังไง ส่วนผมเองคงเหนื่อย หรือล้า แต่หลับสบายอยู่ในอกของศัตรู รู้สึกตัวว่าผมเองนอนซุกอยู่อยางนั้น นอนเหมือนอยู่ในที่ที่ปลอดภัยและอบอุ่นที่สุด ผมขยับกายแต่ความเจ็บปวดมันเตือนให้รู้ว่าเมื่อคืนผมโดนมันทำร้าย นึกถึงเรื่องที่เกิด มันเหมือนกับสัตว์ป่าหยาบเถื่อน เลวร้ายชั่วชีวิตนี้คงไม่เลวร้ายเท่าเมื่อคืนอีกแล้ว ผมผละตัวเองออกจากพันธนาการของมัน รู้สึกหัวหมุนติ้วๆ ปวดไปทั้งร่าง ตัวรุมๆ ตายล่ะสิ ผมตัวร้อน ผมเอามือแตะหน้าผาก แต่ก็ฝืนตัวเองลุกออกจากเตียง


"อือ จะไปไหนคะ"

เสียงมันยังคงงัวเงีย ผมรังเกียจมันเหลือเกิน อยากจะเอาหมัดยัดเข้าที่หน้าของมัน ที่นอนทำหน้าเหมือนเด็กอ่อนไม่รู้ประสีประสา

"ยังเจ็บอยู่ไหมคะ"

ไอ้เลว ยังมีหน้ามาถาม ผมได้แต่มองมันตาขวาง แต่มันกลับยิ้มพริ้มเพราไม่สะทกสะท้านต่อสายตาของผมเลย

"ไหน เค้าดูหน่อย บวมอ่ะปล่าว"

มันทำท่าจะมาดูก้นผม ต้องเอามือผลักหัวมันออก แล้วผมรีบตะเกียกตะกายลุกจากเตียงไปเข้าห้องน้ำ ทีนี้เองผมเพิ่งเข้าใจว่ามันทรมานมากแค่ไหน ของเสียที่ถูกปล่อยออกจากร่างกายมันเสียดสีเข้าโดยตรงกับรอยแผล ผมต้องสะดุ้งจนน้ำตาไหล กว่าจะเสร็จเล่นเอาผมร้องไห้เลย ยิ่งโดนน้ำยิ่งแสบไปถึงสันหลัง น้ำตาร่วงแล้วร่วงอีก ผมเอากระดาษชำระเช็ด ต้องตกใจหน้าซีด เพราะมันมีคราบเลือดซึมติดมาด้วย ผมใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำเกือบชั่วโมง ทรมานยิ่งกว่าสิ่งใดที่ผมเคยเผชิญมา ความเกลียดมันเพิ่มเป็นทวีคูณ ผมจะไม่พูดกับมัน จะไม่มองหน้ามัน พอกันทีจะไม่ทนเอาตัวเองเข้าไปแลกกับคนทุเรศอย่างมัน ผมได้อะไรจากการสอนมัน เงินเล็กน้อยเท่านั้นหรือ มันเพียงพอแล้วหรือกับการที่ผมต้องเป็นทุกข์ทั้งกายและใจขนาดนี้

ผมเดินลงมาหน้าบ้านเปิดน้ำรดต้นไม้ ไม่อยากเหม่อลอย ไม่อยากคิดอะไร ยิ่งคิดยิ่งไม่มีทางไป ทำให้มันจบๆไปเสียดีกว่า ผมสะดุ้งเพราะมันมาสวมกอดข้างหลัง

"ไม่เอา ตัวเองไม่ต้องทำ เดี๋ยวเค้าทำเอง มาๆ"

มันหอมแก้มผมทีหนึ่งแล้วแย่งสายยางไปจากมือ ผมขืนตัวออกแต่มันก็ไม่ยอม ผมกระทืบเท้ามัน

"โอ๊ย ตัวเอง อ่า เค้าเจ็บนะ"

มันโอดครวญแต่เหมือนไม่เจ็บจริง มันยังไม่ยอมปล่อยผมออกจากวงแขนของมัน ผมกัดกรามกรอด มองหน้ามัน ผมจับปลายสายยางยัดเข้าไปในปากของมัน จนมันสำลักน้ำ มันถึงยอมปล่อย

"โห ตัวเองเล่นแรงอ่า เค้าไม่สู้น้า"

มันล้อเลียน ไม่มีทีท่าว่าจะโกรธ กลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกโมโหขึ้นมากเป็นเท่าตัว

"เค้ารู้น้า ว่าตัวเองเกลียดเค้า ไม่อยากคุยกับเค้า แต่เค้ายอมตัวเองน้า อย่าโกรธเค้าเลยน้า เดี๋ยววันนี้ให้เค้าทำอะไรเค้ายอมทำทุกอย่างนะคะ"

มันขยับตัวจะเข้ามาพัวพันอีก ผมยกมือขึ้นเป็นทีท่าว่าจะทำร้ายมันแน่ๆถ้ามันเข้ามา

"นี่รู้ตัวไหม ตัวเองเวลาโกรธ หรืองอนน่ะ น่ารักที่สุดเลย เนี่ยเค้าน่ะหลงตัวเองแล้วน้า"

มันทำหน้าล้อเลียน ผมกลับโมโหเอาสายยางฟาดไปที่ตัวมัน ทีนี้มันไม่ยอมมันกลับเอาน้ำฉีดมาที่ตัวผม ผมพยายามแย่งสายยางคืนมาจากมัน แต่ด้วยความที่มันตัวสูงกว่าใหญ่กว่ามันแย่งสายยางไปได้ ผมมองหาอาวุธอันอื่นเห็นไม้กวาดทางมะพร้าววางอยู่ริมกำแพง ผมปรี่เข้าไปคว้ามาทันที

"เฮ้ย ตัวเอง จะฆ่าผัวเลยเหรอ"

มันทำสีหน้าตกใจ แต่แววตาไม่ได้กลัวเลยสักนิด ผมกัดฟัน เอาวะขอสักที ผมหวดด้ามไม้กวาดเข้าไปกลางหลังมัน

"โอ๊ย เล่นแบบนี้เหรอ นี่แน่ะ"

มันเด้งตัวหนี พยายามแย่งไม้กวาดจากมือผม แล้วฉีดน้ำใส่หน้าผม แต่ผมก็หวดเอาๆ ตอนนี้เองผมสังเกตุเห็นสีหน้ามัน มันโกรธแต่กัดฟันทนอยู่เพราะเห็นมันกัดกรามปูดโปน ได้แต่ร้องเจ็บ พยายามยื้อแย่งไม้กวาดจากมือ แต่ไม่ป้องไม้กวาดจากการตีของผมเลย ผมฟาดไปหลายที มันพยายามหลบ จนมันหยุดนิ่งหันหลังให้ผมฟาด ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เกลียดมัน ขอตีให้หนำใจก่อน พอมันนิ่งไม่ดิ้นหนีผมเองก็รู้สึกละอายใจ ตีไปสองสามทีก็หยุด เสื้อยืดสีขาวเปียกน้ำของมันมีรอยนูนแดงขึ้นมาทันตา เอ๊ะ มีเลือดซึมออกมาด้วย ทีนี่ผมเองที่ตกใจ ทิ้งไม้กวาดลงจากมือ

"พอใจแล้วเหรอคะ"

มันพูดเสียงเรียบ เรียบจนน่ากลัว มันหันมามองผมด้วยสายตาแปลกๆ มันคงไม่ทำอะไรผมอีกนะ ถ้าทำอีกขอให้มีเรื่องกันให้ถึงที่สุด ผมคิดในใจ

"ตัวเอง มือหนักเหมือนกันนะเนี่ย สงสัยถ้านอกใจตายแต่เรา"

มันพูดแล้วยิ้ม ผมรู้สึกไม่ดี ไม่ได้รู้สึกผิด ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยทำร้ายร่างกายใคร เมื่อครู่ผีร้ายตนไหนมันเข้าสิงผมอีก มันก้มลงหยิบสายยางไปรดน้ำต้นไม้ต่อ ผิวปากอย่างอารมณ์ดี ผมมองมันอย่างสะท้อนใจ เลือดซึมออกมาเด่นชัด ผมตกใจ แต่ก็ไม่อยากคุยกับมัน บอกกับตัวเองไว้แล้ว ว่าจะไม่คุยกับมัน แต่.....

"เลือด"

ผมพูดเสียงเบาเหมือนมีคนบีบคอไม่ให้เสียงเล็ดออกไปตอนจะพูด มันทำเป็นไม่สนใจ

"หลังเธอ มีเลือด"

ผมกัดฟันพูดออกไป

"ช่างมันเถอะ เมื่อคืนตัวเองก็เลือดออกเหมือนกันนี่ แค่นี้เค้าไม่เป็นไรหรอก"

มันพูดโดยไม่หันหน้ามา ผมรู้สึกจุกในอก มันพยายามจะทำอะไรของมัน ไอ้เด็กคนนี้ ผมยืนมองอยู่นาน กำลังถกเถียงกับตัวเองว่าจะปล่อยให้มันดูแลเอง หรือจะทำแผลให้มันดี แต่เมื่อคืนมันก็ล่วงเกินผมอย่างที่ไม่น่าให้อภัย ช่างมันเถอะ มันจะได้จำแค่นี้ไม่ตายหรอก แต่เลือดที่ซึมออกมานอกเสื้อมันเริ่มแดงจนหลังของมันเริ่มถูกสีแดงจากเลือดปกคลุม

"ยังไงเราก็โตกว่าน้องนะโย สิ่งไหนดีก็บอกก็สอน อย่าเอาแต่ตนเป็นที่ตั้ง อย่าเอาแต่อารมณ์มาตัดสินทุกอย่างไป"

เสียงของแม่ก้องกังวานในหัว เฮ้อ ผมต้องทนอยู่อย่างนี้อีกนานไหมครับแม่ ผมถามตัวเอง แล้วก็เดินไปข้างหลังมัน

"ถอดเสื้อออกสิ"

ผมพูดกึ่งออกคำสั่ง มันหันหน้ามา

"โห ที่รักจะเอาตรงนี้เลยเหรอ ไม่อายคนเขาเหรอ"

ผมไม่ต่อล้อต่อเถียงกับมัน แต่มองหน้ามันอย่างตำหนิ

"อ่ะๆ ทำตาดุใส่ไปได้ ตัวเองน่ะจะไหวเร้อ"

มันยังไม่ยอมลงง่ายๆ

"ถอด"

"จ้าา สุดที่ร้าก"

มันยังคงลากเสียงล้อเลียน ผมพยายามระงับความโกรธไว้ แต่ด่ามันด้วยสายตา มันถอดเสื้อออกอย่างยากลำบาก เพราะมันคงเจ็บ

"เจ็บอ่ะ"

"ยกแขนขึ้น"

ผมเห็นจะไม่เข้าท่า จึงบอกให้มันยกแขนขึ้น มันถลกเสื้อขึ้นได้แค่ครึ่งตัว เสื้อคงโดนแผลเห็นมันสะดุ้งตัว มันยอมยกแขนขึ้นโดยดี แต่ก็ยังมองผมยิ้มๆอยู่ ผมเข้าไปใกล้ๆมันแต่ก็พยายามรักษาระยะห่างเอาไว้ ผมช่วยมันถอดเสื้อพอพ้นศรีษะแต่ก็ติดอยู่ที่แขน ด้วยความที่มันตัวสูงกว่าผม จำเป็นต้องเขย่ง มันเอาเสื้อไว้ที่ปลายมือทั้งสองแล้วเอาแขนลงอ้อมลงกอดผมไว้ทันที

"ตีเค้าอีกเถอะ ถ้าตัวเองจะยังคงอยู่อย่างนี้ เค้าไม่ขออะไรแล้ว"

มันพูดเสียงหวาน ผมรู้สึกเขินขึ้นมาแว๊บหนึ่งในความคิด แต่ก็สลัดมันออกไป

"จะทาไหมยา"

ผมทำเสียงแข็ง มันยังคงกอดผมไว้ หน้ามันจะจรดกับหน้าผมอยุ่แล้ว หยดน้ำที่เกาะตามหน้าของมันหยดลงใส่หน้าผม

"บางครางามดั่งน้ำค้างต้องแสงแรกดรุณี บางคราดังอัคคีห่อหุ้มด้วยกฤษณา"

ผมสะบัดหัวตัวเอง ให้ความคิดเพ้อเจ้อ เลื่อนลอยนี้หลุดหายไป ผมจ้องตามันเขม็ง มันยิ้มแหยๆ แล้วถึงปล่อย ผมดูข้างหลังมันก็ต้องตกใจ ผมตีแรงขนาดนี้เลยหรือ รอยนูนแดงสามสี่รอย แต่รอยที่หนักสุดดูจะแดงใหญ่กว่ารอยอื่นๆ ซ้ำยังมีรอยแตกคงเพราะตีซ้ำรอยเดิมมีเลือดไหลซึมออกมา นี่มันได้ไปกี่แผลแล้วตั้งแต่มันล่วงเกินผม รอยกัด รอยประตูหนีบ รอยที่หลัง นึกแล้วก็สงสาร แต่สะใจสมน้ำหน้าลามปามดีนัก แต่รอยพวกนี้ไม่กี่ปีมันก็เลือนหายแต่รอยที่มันสร้างไว้ให้ผมล่ะ จะให้ลบออกยังไง

"ไปทายา"

ผมออกคำสั่งแล้วเดินเข้าบ้านไปโดยไม่สนใจมัน ผมเดินไปที่ตู้เก้บหนังสือด้านล่าง กล่องยาใหญ่กว่าในห้องของผม หยิบผ้าเช็ดตัวมาด้วยเพราะตัวมันยังเปียกน้ำอยู่

"หันหลังมาสิ"

ผมสั่งมัน เพราะมันนั่งแต่ยังมองหน้าผมตาปริบๆ มันยอมหันแต่โดยดี ผมค่อยๆเอาผ้าเช็ดตัวซับน้ำออกจากหลังมันก่อน แล้วยื่นให้มันเช็ดตัวที่เหลือเอง ผมเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์ค่อยๆทาที่รอยแตกกลางหลัง

"โอ๊ย เบาๆหน่อยสิคะ เค้าเจ็บน้า"

มันร้อง ผมหมั่นไส้เลยเพิ่มแรงกด มันถอยหนีออกไป

"เจ็บเป็นด้วยเหรอ รู้ไว้ คนอื่นเขาก็เจ็บเหมือนกัน"

ผมพูดออกไป ให้มันรู้เรื่องที่มันทำเมื่อคืนว่าผมเองก็เจ็บปวดกว่ามันหลายเท่านัก

"อ่า แก้แค้นเค้าเหรอ"

ผมไม่ตอบแต่ล้างแผลให้มันเสร็จก็เอายาทา แล้วเอาผ้าก็อตปิดแผลไว้ ผมหันมาเช็ดน้ำออกจากตัวผมบ้าง เพราะเปียกไปทั้งหัวเหมือนกัน ผมรู้สึกหนักหัวมากเวียนหัวเหลือเกิน ตาเริ่มพร่ามัว นี่ผมเป็นไข้หรือนี่ ผมเอามือขึ้นแตะหน้าผาก หลับตา

"เอ้ย ตัวเอง ไม่สบายเหรอ ตัวร้อนเชียว"

มันร้องไม่รู้ว่ามันหันมาเมื่อไหร่ มันเอามือแตะหน้าผากผม แต่ผมยังไม่ลืมตา หนาว ผมกอดตัวเอง

"ขึ้นไปนอนดีกว่าไหมคะ เดี๋ยวเค้าพาขึ้นไป"

มันลุกขึ้นพยายามจะพยุงตัว แต่ผมอ่อนแรง ไม่มีแม้แต่แรงที่จะยันกายลุกขึ้น มันอุ้มผมขึ้นทันที

"ไม่ ไม่"

ผมคราง

"อย่าดื้อ ไม่สบายขนาดนี้ยังมีแรงตีเค้าจนเลือดออกนะ"

มันบ่นพูดอะไรอีกไม่รู้ แต่ผมเริ่มเวียนหัวไม่รู้เรื่องแล้ว มันค่อยๆวางผมลงบนเตียงมันเอาผ้าห่มมาคลุมให้

"ยาๆ อยู่ไหนหว่า"

มันเดินกลับไปกลับมา ไปเปิดกล่องยาที่วางอยู่บนโต๊ะ มันเดินออกไปจากห้อง แล้วกลับเข้ามาใหม่

"ที่รัก กินยาหน่อยนะคะ"

มันพยุงหัวผมขึ้น มันจะฆ่าผมหรือเปล่านี่ ผมคิดในใจแต่ก็อ้าปากรับยาสองเม็ดแล้วมันก็กรอกน้ำตามให้ ผมล้มตัวลงนอนซุกกายอยูในผ้าห่มเหมือนเดิม มันแทรกตัวเข้ามาในผ้าห่มแล้วกอดผมไว้

"เดี๋ยวเค้านอนเป็นเพื่อน"

"อย่า เดี๋ยวติดไข้"

ผมพูดเสียงฟังไม่ได้ศัพท์

"ไม่เป็นไร เค้าแข็งแรง นอนนะคะ จะได้หาย หนาวไหม มาเค้ากอด"

มันกอดผม พรมจูบทั่วหน้า ผมรำคาญมันเหลือเกิน แต่ครั้งนี้ไม่มีแรงจะดิ้นหนี ไม่มีกำลังจะขัดขืน ความเจ็บปวดภายนอกที่รั้งตรึงเมื่อตอนเช้า ผมแทบไม่รู้สึกหรือรู้เรื่องเลย กลับอ่อนล้า หมดแรง เวียนหัว หนาว มันก็กอดผมหลวมๆ ลูบตามตัว จูบหน้าผาก ความจริงก็เพลินดีนะ แต่ถ้าผมยังมีฤทธิ์อยู่ มันคงไม่ได้ทำแบบนี้ ผมหลับไปในอ้อมกอดของมัน เบียดตัวเข้าหามันคงเพราะหนาว พอเริ่มได้ที่ผมก็เคลิ้มเหมือนได้ยินเสียงหนึ่ง ร้องเรียก

"โย คิดถึง พ่อไหมลูก"

"พ่อ พ่อไปไหนมา รู้ไหม โยกับแม่คิดถึงพ่อทุกวัน"

"พ่อไปทำหน้าที่รับใช้ชาติน่ะลูก พ่อคิดถึงลูกกับแม่ทุกวันเหมือนกัน"

"เมื่อไหร่พ่อจะกลับมา พ่อ โยคิดถึงพ่อเหลือเกิน พ่อกลับมาหาเราได้ไหม พ่อ จ๋า"

"เข้มแข็งไว้นะโย เราต้องเป็นคนดูแลแม่แทนพ่อนะ ไม่เอาลูกอย่าร้องไห้ พ่ออยู่ตรงนี้เฝ้าดู โยกับแม่ตลอดเวลา"

"พ่อ"

น้ำตาซึมออกหางตา ปลื้มใจระคนกับร้าวใจ ไม่เคยฝันเห็นพ่อเลย ภาพของพ่อในชุดลายพรางทหารยังแจ่มชัดเหลือเกิน เสียงของพ่อดังกังวานเหมือนมากระซิบอยู่ข้างๆหู

"ฝันร้ายเหรอคะ คนดี"

อีกเสียงที่คุ้นเคยดังกระซิบอยู่เหนือใบหน้า รู้สึกมีมือปาดน้ำตาออกจากแก้ม ผมไม่ลืมตาแต่หลับต่อด้วยความอ่อนล้า

Boy's Story ให้รักนำทางใจ ตอน 20

ผมอาบน้ำเสร็จก็เข้าไปห้องแม่ทันที ไม่ทงไม่ทามันแล้วครีม เปิดตู้เอาเสื้อกับกางเกงพ่อมาใส่ ตัวโคร่งแต่ก็ใส่ได้ เพราะไอ้ตัวดีคนเดียวแท้ๆ ผมจึงต้องระเห็ดตัวเองมารบกวนห้องแม่ เพราะตั้งแต่เด็กผมนอนห้องตัวเองมาตลอด น้อยครั้งที่จะไปค้างที่อื่น เคยนอนกับแม่ตอนที่พ่อเสียใหม่ๆเท่าั้นั้น ห้องแม่ไม่มีอะไรเลย มีตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่อยู่ขวามือของเตียง ด้านซ้ายเป็นโต๊ะหมู่บูชาขนาดกลาง มีพรมผืนเล็กปูไว้รองเวลาแม่นั่งสวดมนต์ ดอกไม้เพิ่งเปลี่ยนไปวันก่อน ผมเป็นคนมาเปลี่ยนเอง ห้องแม่น่านอนเพราะเย็นสบาย อากาศถ่ายเทสะดวก ห้องผมอยู่ในมุมอับลม ต้องคอยเปิดหน้าต่างกับประตูให้ลมโกรก อากาศถึงจะถ่ายเท เสียงเคาะประตู ผมทำเป็นไม่สนใจ มันทั้งเคาะดังขึ้น ทั้งเรียกชื่อ

"มีอะไร พี่กำลังจะนอน"

ผมตะโกนออกไป

"เสื้อผ้าผมล่ะพี่ จะให้นอนยังไง"

ผมเดินไปค้นตู้เสื้อผ้า หาเสื้อพ่อให้มันอีกตามเคย คงไม่ใช่แกล้งให้ผมเปิดประตูนะ ไม่ได้กินหรอก เอ ผมยิ้มที่มุมปาก

"อ่ะ"

ผมแง้มประตูแล้วยื่นเสื้อกับกางเกงให้มัน แต่มันก็จับข้อมือผมไว้ทันที

"ทำไมไม่เปิดประตู"

"เอ๊ะ ไอ้นี่ ปล่อย"

"เปิด นะ"

มัน เอาตัวดันประตูเข้ามาได้ครึ่งหนึ่ง ผมก็เอาตัวดันไว้เหมือนกัน มันยังไม่ปล่อยข้อมือ ผมก็บิดมืออก ด้วยความที่ไม่อยากให้มันเข้ามาวุ่นวาย รำคาญมันเต็มที ผมดันตัวอัดประตูอย่างแรงมันเสียหลักประตูหนีบท่อนแขนมันอย่างแรง

"โอ๊ยย"

มือ มันยังโผล่พ้นประตูมา ความแรงของแรงอัดของประตู ทำให้ผมชะงักตกใจเหมือนกัน ถ้าผมโดนคงแขนหักแล้วแน่ๆ ผมเปิดประตูออก เห็นมันนอนดิ้นตัวงออยู่

"เอ้ย เจ็บไหม เอ พี่ขอโทษ"

ผมนั่งลงจับแขนมันมีรอยแดงเป็นแถบ

"โอ๊ย เจ็บ"

"เจ็บมากไหม พี่ขอโทษนะ"

"ผมเจ็บพี่ โอ๊ย"

มันไม่ยอมให้จับแขนมัน ผมเริ่มใจเสีย ไม่กล้าจับ แขนมันจะหักไหม ผมเริ่มคิด

"พี่เกลียดผมขนาดนี้เลยเหรอ"

มันพูดทั้งที่ยังนอนดิ้นอยู่ ตามันมองผมอย่างโกรธแค้น

"พี่ขอโทษ เอ พี่ไม่ได้ตั้งใจ"

"ไม่ต้องมาจับ ถ้ารังเกียจผมมากก็ไม่ต้องมายุ่ง"

มันตวาด จนผมชะงัก ไม่เคยเห็นมันตวาดผมมาก่อน ผมหน้าสลดลงทันที นี่ผมทำเกินไปเหรอ

"พี่ขอโทษ"

ผมพูดเสียงสั่น มันพยายามยกแขนมันขึ้นแต่มันก็ยังร้องอยู่

"ไปหาหมอไหม"

"ไม่ต้องมายุ่ง ผมจะเป็นยังไงก็ไม่ต้องมาสนใจ"

"เอ"

"แขนผมหัก เล่นบาสไม่ได้ พี่นั่นล่ะเป็นคนทำ พี่เกลียดผม พี่ทำลายผม"

มันตะโกนใส่หน้า ผมได้แต่เรียกชื่อมัน ไม่รู้ทำไมรู้สึกผิดเหลือเกิน เป็นห่วงก็เป็นห่วง กลัวว่าแขนมันจะหัก ตกใจที่โดนมันตวาดก็ตกใจ ผมร้องไห้ออกมา น่าอายที่สุด เรื่องแค่นี้ก็ร้องไห้ รู้สึกว่าช่วงนี้ผมจะเจ้าน้ำตาเหลือเกิน แต่ก่อนใครเห็นน้ำตาผมถือว่าเก่งมาก จ๋าเคยบอก แล้วไอ้นี่ล่ะ มันเป็นใครผมร้องไห้เพราะมันหลายครั้งแล้ว

"ฮ่าๆๆ ผมไม่เป็นไรหรอก ขี้แยไปได้"

มันหัวเราะเปลี่ยนสีหน้าทันที ผมค้างอยู่อย่างนั้นปรับอารมณ์ไม่ทัน ยิ่งรู้สึกน้อยใจ ผมเหมือนเป็นตัวตลกให้มันแกล้ง นี่ผมเป็นตัวอะไรในสายตามัน ยิ่งคิดน้ำตายิ่งหลั่งไหลออกมา น้อยใจ ท้อใจ

"เค้าแค่อยากรู้ ว่าตัวเองคิดยังไงกับเค้า ตอนนี้รู้แล้วล่ะ"

ด้วยความโมโห บวกความน้อยใจผมฟาดมือไปเต็มแรงที่หน้าของมัน

"เพี๊ยะ"

มันหน้าหันไปตามแรงตบ มันนิ่งอยู่ท่าเดิม

"ชอบความรุนแรงก็ไม่บอก เดี๋ยวจัดให้ ที่รัก"

มันมองผมด้วยสายตาที่โกรธแค้น แต่แฝงความต้องการเอาชนะมันโผเข้ามาตะครุบผมทันที

"ไอ้บ้า ปล่อย"

ผมร้องทั้งน้ำตา มันฉุดตัวผมให้ลุกไปกับมัน แต่ผมดิ้นขึนตัวไว้ มันจับตัวผมขึ้นพาดบ่า ผมทั้งดิ้นทั้งเตะ ทั้งต่อย แต่มันก็ไม่ยอม มันเปิดประตูห้องผมแล้วทิ้งตัวผมลงบนเตียงอย่างแรง จุก ตัวงอ มันขึ้นมาบนเตียงดึงกางเกงผมออกไปอย่างง่ายดาย ทั้งที่ผมพยายามจะแย่งเอาไว้ มันจับขาผมถ่างออก ผมถีบเข้าที่อกของมันอย่างบังเอิญ

"แกจะทำอะไร"

ผมตวาดแล้วพยายามดิ้นหนีแต่มันหน้าแดงดูโกรธผมมาก

"ก็พูดดีๆไม่ชอบ ชอบให้ใช้กำลัง"

มันกัดฟันพูด มันจับผมพลิกตัวแล้วขึ้นมาทับขาอ่อนไว้ ผมจะเอี้ยวตัวมาต่อสู้แต่มันใช้มือเดียวกดตัวผมหันกลับไป หน้าผมติดกับหมอนพูดเสียงอู้อี้ มันดึงกางเกงชั้นในผมออก แล้วแหกก้นผมออก

"อย่านะ ไอ้เอ อย่า ไอ้เลว"

ผมร้องไห้ ด่ามัน เสียงอู้อี้ ดังอยู่แต่บริเวณหมอน แต่มันดูเหมือนมันจะไม่ฟังอะไรแล้ว เพราะผมรู้สึกว่ามันเอาน้องชายมันมาจ่อที่ก้นผมแล้ว มันเอาน้ำลายมันทาที่ก้นแล้วแทงพรวดเดียว ผมร้องไม่ออก จะดิ้นหนีก็ทำไม่ได้ จุกในท้องน้อย เจ็บ ปวดแสบปวดร้อน

"เอ อย่า"

ผมร้องไห้ พยายามอ้อนวอนให้มันเห็นใจ แต่มันไม่ฟังเสียง มันกระแทกเข้ามาอย่างไม่ประนีประนอม ผมกัดหมอนน้ำตาไหล ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยเผชิญกับเหตุการณ์เลวร้ายแบบนี้มาก่อน คบเพื่อนก็เลือกคบแต่คนที่มีพื้นฐานจิตใจที่ดี ไม่ใช้ความรุนแรงในการต่อรองกัน แม้จะมีหลุดบ้างแต่ก็พยายามเตือนกัน นี่ผมกำลังใช้เวรใช้กรรมกับมันอยู่หรือ ไม่รู้ว่านานแค่ไหนกว่าที่มันจะสมใจมัน แต่พอมันเอาของมันออกจากร่างผม รู้สึกมีน้ำอุ่นๆไหลออกมาด้วย ผมนอนนิ่ง สะอื้นจนตัวโยน

"เฮ้ย เลือด"

มัน อุทาน แล้วรีบวิ่งไปห้องน้ำ มันกลับมาพร้อมผ้าขนหนูเช็ดหน้า มันเอามาเช็ดเลือดที่ไหลออกมา ผมสะดุ้งเพราะแสบตอนที่มันเอาผ้ามาเช็ด มันคงตกใจเพราะวิ่งกลับไปเข้าห้องน้ำแล้วเอาผ้ามาอีก มันเช็ดจนเลือดซึมๆ มันจึงหยุดแล้วมานอนข้างๆผม เอามือลูบหน้าเช็ดน้ำตาให้แต่ผมหันหน้าไปทางอื่น รู้สึกรังเกียจมันขึ้นมาจริงๆ เกลียดมันจับใจ

"เค้าขอโทษ น้าา ก็ตัวเองอ่ะ ชอบตบตีเค้า เค้าก็เลย อดใจไม่ไหว"

มันพูด แต่ผมยังคงร้องไห้อยู่ กะว่าจะไม่พูดอะไรแรงๆ ถนอมน้ำใจกันไว้แล้ว แต่คงไม่ไหวแล้ว ต้องพูดกันให้รู้เรื่อง ยิ่งไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น มันยิ่งเกิดขึ้น

"ตัวเองเจ็บเหรอ เดี๋ยวเค้าทายาให้น้า ตัวเองอย่าโกรธน้า"

มันลุกไปทันที ผมกำลังอ้าปากจะด่ามัน กะจะเอาให้แตกหักกันไปเลย ชาตินี้อย่าได้หวังจะเจอกันอีกเลย มันเดินไปที่ตู้ที่ผมเคยเอายามาทาให้มัน

"โอ๊ย" ผมร้อง เพราะมันเอายาทาแผลสดใส่สำลีทาพรวด

"เจ็บเหรอ ทนหน่อยน้า"

"นี่ ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน ไอ้เลว"

"ไม่เอา ไม่พูด เลือดยังไม่หยุดไหลเลย ตัวเองอย่าพูด"

มันเอามือมาปิดปากผมไว้

"โอ๊ยยยย ไอ้ บ้า ฉันเกลียดแก"

เสียงผมฟังไม่เป็นคำอยู่ในลำคอ เพราะมันกดมือแรงกะไม่ให้ผมพูดอะไรเลย ผมร้องไม่ใช่เจ็บ แต่เจ็บใจผมด่ามันไม่ได้ ผมทำอะไรมันไม่ได้ ผมกัดมือมันแต่มันก็บีบปากผมไว้ ร้องไห้อย่างเดียวเท่านั้นที่ผมทำได้ตอนนี้

"โอ๋ๆ เดี๋ยวก็หาย นะคะ อย่าดิ้นมากสิตัวเอง เดี๋ยวแผลเปิดน้า มาเดี๋ยวเค้าเป่าให้ เพี้ยง หาย"

ผมเศร้าใจในชะตากรรมของตัวเอง มันเหมือนรู้ว่าผมคงจะด่ามัน มันจึงรีบอุดปากผมไว้ น้ำลายผมไหลออกมาเลอะมือมันเปื้อนหมอน สภาพของผมตอนนี้ดูน่าสมเพชนัก มันคลอเคลียอยู่อย่างนั้นจนผมเริ่มอ่อนแรง ในที่สุดผมก็หลับไป ตอนนี้ผมไม่ได้เกลียดมันเท่ากับที่ผมเกลียดตัวเองแล้ว ที่จริงผมเป็นคนอ่อนแอมากเพียงนี้เชียวหรือ ผมไม่มีทางที่จะทำให้มันหยุดพฤติกรรมแบบนี้ได้เลยหรือ ผมไม่มีปัญญาที่จะแก้ไขมันได้ ผมเป็นอะไรไป แกเป็นอะไรไป โย

Boy's Story ให้รักนำทางใจ ตอน 19

กว่าหนังจะจบผมต้องยุกยิกอยู่ตลอดเวลา จนคนที่นั่งข้างหลังกระแอมด่าหลายที จนหลังๆผมต้องนั่งนิ่งๆ มันเห็นว่าผมนั่งนิ่งแทนที่จะเกรงใจมันกลับเอานิ้วล้วงเข้าไปในกางเกงตรง สะโพกเขี่ยเล่นอยู่อย่างนั้น ผมต้องทำใจอยากลุกหนีไปเลยแต่มันขู่ว่าถ้าผมลุกมันจะโวยวาย ผมไม่ใช่กลัวแต่ไม่อยากจะเสี่ยงเพราะที่นี่ผมมาดูหนังบ่อยไม่อยากให้เสีย ประวัติ แล้วกลับมาดูหนังอีกไม่ได้ที่จริงมันก็ไม่เกี่ยวหรอก แต่ผมรู้สึกเกรงมันยังไงไม่รู้ พอหนังจบผมรีบลุกเลยแต่มันก็ดึงมือไว้

"ปวดห้องน้ำเหรอคะ"

มันถามแบบกวนๆ ผมลุกตอนที่คนยังไม่ลุกหันไปมองคนอื่นมองที่ผมเหมือนกัน

"เออ"

ผมตอบสะบัดไป แล้วแกะมือมันออกเดินออกจากโรงหนัง มันเดินตามออกมา ที่จริงไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำแต่รำคาญมัน

"อ้าว ไม่ไปห้องน้ำล่ะ"

"หิว อยากรีบกลับบ้าน"

"อ้อ"

มันเกาหัวแล้วเกาะบ่าผมเหมือนเดิม ตอนลงบันไดเลื่อนมันก็จับมือ ผมสะบัดออก มันก็เกาะเอว โอ๊ย อยากจะถีบมันเหลือเกิน เดินเหวี่ยงใส่มันมาจนถึงชั้นล่าง ตายสองทุ่มครึ่งแล้ว ถึงว่าหิวจัง ผมรำพรรณกับตัวเอง

"กินอะไรดีคะ"

เบื่อคำว่า คะ ของมันจังเลย ฟังแล้วอยากจะเอามือตบปากมัน ไม่อายปาก

"ไม่รู้ แต่ไม่กินแถวนี้"

ผมตอบกวนๆ

"โย ต๊าย โย ควงเด็กเหรอแก"

เสียง ทักที่น่ารังเกียจที่สุด นัท ยืนอยู่กับคนที่เคยทำให้ผมร้องไห้ข้ามคืนมาแล้ว คนที่ทำให้ผมยังเจ็บปวดใจอยู่ แม้จะไม่มากก็ไม่ใช่ว่าอยากจะเจอเขา ตอนนี้ พี่ตั้ม รู้สึกใจหล่นหายไปเหมือนกัน ตั้งแต่เลิกกันเพิ่งจะได้เจอเขา แต่ก็เจออยู่กับไอ้คนที่ไม่อยากเจอมากที่สุด รอยร้าวที่เกิดขึ้นในใจมันยากเหลือเกินที่จะเกลี่ยให้มันคืนกลับเป็นดังเดิม ทั้งสองเดินเข้ามาหาเรา เอมันมองหน้าผมคงรู้ว่าพวกนี้เป็นใคร เพราะผมคงสีหน้าอาการออกมาก มันโอบเอวผมทันที

"สบายดีเหรอโย ไม่เจอกันตั้งนาน"

พี่ตั้มถาม แต่ตามองที่เอ

"ครับ สบายดี"

ผมตอบเสียงสั่น ทำไมไม่รู้ทำไมยังมีความรู้สึกกับคนแบบนี้ ใจเต้นแรง สั่น แม้จะพยายามควบคุม แต่มันก็ยากเหลือเกิน

"แล้วนี่"

"จะใครล่ะพี่ตั้ม ก็เด็กใหม่มันไง ไม่ยักรู้ว่าโยมันจะชอบกินเด็ก"

นัทพูดแล้วหัวเราะ รู้สึกหมั่นไส้มันขึ้นมาทันที แต่ก็ไม่อยากจะพูดกับมันแม้แต่คำเดียว

"ยังเด็กๆ อยู่เลยนะโย น่าจะเรียน ม ปลายป่ะ น้อง"

พี่ตั้มหันไปถามเอ

" ครับพี่ ผมยังเรียน ม ปลาย อยู่ แต่ก็รักเดียวใจเดียวครับ ไม่มั่ว ไม่หลายใจ ผมโชคดีครับที่ได้แฟนน่ารัก ใครปล่อยหลุดมือไป โง่เป็นควายเลยนะผมว่า ตัวเล้ก เรารีบกลับบ้านเถอะ เค้าหิวข้าวแล้ว ตัวเองว่าจะทำสุกี้ให้เค้ากินใช่มะ"

เอมองหน้าพี่ตั้มนิ่ง สายตามันดูไม่กลัวหรือเกรงเลย แต่ถือเป็นเรื่องปกติเพราะมันก็มองผมแบบนี้บ่อยๆ แต่ไม่คิดว่ามันจะมองคนแปลกหน้าด้วยสายตาแบบนี้ มันพูดจบก็ดึงเอวผมเข้าไปกอดอย่างไม่อายคนที่เดินผ่านไปผ่านมา แปลกที่ผมยอมโดยง่าย เรารีบเดินออกมาหน้าประตู

"เดี๋ยว โย"

นัทมันวิ่งตามออกมา

"อะไร"

ผมหันไปอย่างไม่พอใจ ท่าจะมีเรื่องกันอีกแน่

" ฉันไม่ได้อยากคุยกับแก แต่อยากคุยกับน้องเขา นี่น้องหล่อๆ อย่างนี้น่ะมาดูหนังกับพี่ไหมวันหลัง อยากได้อะไรพี่ซื้อให้หมดเลย นี่เบอร์พี่ พี่โยน่ะเขาคงไม่มีกำลังจะซื้อให้เราหรอก"

เอดึงแขนผมไปอยู่ข้างหลังมันทันที

" อ้อ ขอบคุณพี่ แต่ผมไม่เอาหรอกคับ แม่ผมรวย พี่ก็น่ารักนะครับ แต่ท่าทางคงมั่ว ผมไม่อยากยุ่งหรอก ไม่อยากเป็นเอดส์ อยากได้เด็กมากก็ไปดักเอาแถวนี้สิพี่ เผื่อมีพวกหิวเงินเป็นเหยื่อ"

"ไอ้"

นัท หุบปากทันที เพราะเอมันชี้หน้า ถลึงตาใส่ ดูท่าทางเอาเรื่อง พี่ตั้มวิ่งออกมาทันก็เลยดึงตัวนัทกลับเข้าไป เอมันขึงขังน่ากลัวผมเองก็ไม่เคยเห็นมันเป็นแบบนี้ มันลากมือผมไปเรียกแท็กซี่กลับบ้าน มันบอกทางอย่างคล่องแคล่วเหมือนกลับไปบ้านมัน ผมไม่พูดสักคำ อึ้งงงอยู่กับสถานการณ์

"ไอ้คนนี้เหรอที่มันทิ้งพี่"

มันถามขึ้นหลังจากที่เราขึ้นรถได้ไม่นาน ผมไม่ตอบ ไม่รู้จะรื้อฟื้นขึ้นมาทำไมอีก มันหันมาจ้องหน้าผม

"ดีนะที่ผมไม่ต่อยหน้าเอา กวนตีน"

"เอาเถอะ มันผ่านมาแล้ว อย่าใจร้อนนักเลย ไม่สนใจล่ะ"

"อย่าพูดแบบนี้นะ ผมไม่ใช่คนแบบนั้น ถ้าผมจะคบคนเพราะเรื่องแบบนั้นผมมีไปนานแล้ว ผมจะเอาพี่เป็นแฟนคนเดียว"

"ทำไม"

ผมสอดขึ้น ไม่รู้ทำไม ทั้งที่ไม่น่าถาม ไม่น่าไปเปิดประเด็นให้มัน คนขับแท็กซี่เริ่มมอง

"ไม่บอก เดี๋ยวสักวันก็รู้เอง"

มัน ทำหน้ากวนใส่แล้วยิ้ม เออแปลกดี แต่มันก็เปลี่ยนหน้าเร็วอยู่แล้วนี่นะ เป็นเรื่องปกตของมัน เมื่อกี้หน้าเหมือนจะไปกินเลือดกินเนื้อใคร แต่ตอนนี้หน้ามันกลับมายียวนกวนประสาทเหมือนเดิม

"นั่งแท็กซี่นี่เราจะจ่ายเหรอ"

"จ่ายก็ได้ แต่คืนนี้"

มันทำท่าเจ้าเลห์

"คืนนี้จะนอนห้องแม่"

ผมตอบแล้วเบะปาก

"ดีเหมือนกัน ไม่เคยนอนห้องแม่อรเลย คงเตียงนุ่มเนอะ"

มันพูดหน้าตาเฉย

"ขี้เกียจพูด"

ผมตัดรำคาญ แล้วมองออกไปนอกรถ สิ่งที่เราพยายามหนีทำไมมันถึงยังคงวนเวียนอยู่ไม่ห่างเลยนะ หรือว่าใจเรายังไม่สงบ

" รู้ไว้นะพี่ ใครที่ได้พี่เป็นแฟนน่ะ ผมว่าน่าจะมีความสุขที่สุดแล้ว ผมเองก็เชื่ออย่างนั้น อยู่ด้วยแล้วสบายใจที่สุด มองหน้าแล้วไม่รู้จักเบื่อ อยากมองอยู่อย่างนั้น อยากกอดอยู่อย่างนั้น ผมโชคดีใช่ไหม"

มันเพ้อขึ้นมาตอนรถรอสัญญาณไฟที่แยกพระโขนง ผมได้แต่มองหน้ามัน เอียนคำพูด ไอ้เด็กแก่แดด แหมคิดจะมาจีบ โปรยคำหวาน ไม่ตกหล่มง่ายๆหรอกแก อยากจะตะคอกใส่มัน แต่ก็เงียบไม่พูดดีกว่า ปล่อยให้มันกุมมืออยู่อย่างนั้น

ถึงบ้านสามทุ่มกว่า ผมรีบไปเปิดตู้เย็นดูของที่จะทำกิน มีไก่กับหมู ผักสามสี่อย่าง แต่ขี้เกียจเหลือเกิน เหนื่อยไม่อยากจะทำอะไรเลย ผมไปเปิดตู้เก็บของแห้งเห็นบะหมี่ก้อน ต้มหมี่กินดีกว่า ว่าแล้วผมก็ต้มบะหมี่ใส่คะน้าไข่แล้วก็ไก่ ต้มสามก้อนเพราะคงไม่พอ ไอ้ยักษ์มันคงไม่อิ่ม ผมเป็นกังวลว่าจะกินอะไรดี ส่วนมันเปิดโทรทัศน์ดูอย่างสบายใจ

"นี่ จะกินไหมข้าวน่ะ"

ผมตะโกนเรียก แต่ไม่รอมันตักบะหมี่ใส่ชาม แบ่งให้มันเยอะกว่า

"โห น่ากินจังเลย"

เป็นคำพูดเดียวที่ผมได้ยินตอนกินข้าวเพราะหลังจากนั้น มันก็กินไม่พูดไม่จาเลย

"อร่อยมาก ไม่ยักรู้ต้มมาม่ามันจะอร่อยขนาดนี้"

"เวอร์ กินเสร็จเอาชามไปล้างด้วย"

"ค้าบบ ที่รัก"

"ไอ้นี่"

ผมค้อนใส่ แต่ก็ก้มหน้ากินต่อเพราะถ้าแสดงอาการอายให้มันเห็นเดี๋ยวไม่จบง่ายๆ

"เออ มีสับปะรดอยู่ในตู้เย็นน่ะ"

ผม บอกมันแล้วกินต่อ กินเสร็จก็ล้างถ้วยจาน เดินออกไปเห็นมันนอนกินสับปะรดอย่างสบายใจ ดูโทรทัศน์ ท่าทางมันไม่ใช่เด็กที่จะเรียนได้ดีเอาเสียเลย

"โอ๊ยย อะไรกัดหลัง"

มันร้องแล้วกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ผมรีบเดินไปดู

"โอ๊ย เจ็บจังเลย ดูให้หน่อย"

มันก้มหลังแต่ยังนั่งอยู่กับที่ ผมเดินเข้าไปถลกเสื้อมันขึ้น

"ไหน ไม่เห็นมี"

"มีสิ ตรงนี้ไง โอ๊ย เจ็บ"

"ไหน ไม่เห็นมีอะไร ไม่มีรอยอะไรเลย"

ผมนั่งลงพิจารณาหลังมัน ไม่มีรอยจริงๆ หรือว่ามัน

"นี่ ทำอะไรน่ะ นิสัยเสีย หลอกพี่เหรอ"

ผมร้องเพราะมันพลิกตัวแล้วมาคร่อมทับผมแล้ว กว่าจะรู้ตัวว่ามันหลอก ทำไมไม่เฉลียวใจนะเรา

"อ้าว ไม่ทำแบบนี้แล้วจะได้อยู่ใกล้ๆเหรอ อยากกอดจะตายอยู่แล้ว"

มันไม่พูดปล่าวเอาหน้าลงมาซุกตรงแก้มและซอกคอ

"เอ้ย ไอ้นี่ ปล่อย เป็นบ้าเหรอ คุยกันแล้วนะเอ ปล่อย"

ผมร้องกึ่งตะโกน

"ไม่ปล่อย ผิดเหรอที่ผมจะทำแบบนี้กับแฟนตัวเอง"

"โอ๊ย จะพูดกี่ที ถึงจะเข้าใจ ไม่ใช่แฟนโว้ย ไม่มีอะไรทั้งนั้น"

ผมตวาดผลักหัวมันออก

"ไม่สน คนจะทำน่ะ พี่จะทำอะไร พีไม่อยากก็อยู่เฉยๆดิ ผมจะทำเอง"

"ไอ้นี่ ปล่อย"

"อย่าดิ้นสิ ยิ่งดิ้น ของผมยิ่งแข็งนะ"

มัน เป็นกรรมเก่าของผมจริงๆล่ะ คิดไม่ตกอยากจะโกรธมัน แต่ตอนที่คุยกันดูมันฟังเข้าใจรู้เรื่อง แต่ตอนนี้มันก็แค่ทำอย่างที่มันอยากทำ ผมนอนนิ่งขี้เกียจจะขัดขืน รำคาญ อยากทำอะไรก็ทำ แต่อย่ามากกว่านี้ก็แล้วกัน

"ตัวห้อม หอม"

"กอดเฉยๆได้ไหม อย่าทำอย่างอื่น"

ผมตวาดมัน แล้วผลักหน้ามันออก

"โห ก็กอดอยู่นี่ไง ทำตรงนี้ไม่ดีหรอก อาย"

โห กล้าพูดนะแก อาย ไม่อยากจะด่า อายแต่ล้วงเอาๆ

"พอเถอะ จะไปอาบน้ำ"

"อาบด้วย"

"เสียสติเหรอ อาบเองไม่เป็นไง"

"ไม่ได้จะให้อาบให้สักหน่อย อาบด้วยกันเฉยๆ"

"ทุเรศ ปลอย"

ผม อยากจะด่ามันแรงๆ ให้มันเสียใจกลับบ้านไป แล้วเลิกให้ผมสอนมันเสียที ยิ่งอยู่มันยิ่งลามปาม หรือเพราะผมเป็นคนไม่ค่อยมีปากเสียงกับใครเหรอ มันถึงทำได้ขนาดนี้ ผมกลุ้มใจเสียเหลือเกิน จะทำยังไงดี

Boy's Story ให้รักนำทางใจ ตอน 18

วันเสาร์มาถึงแล้ว ผมยังไม่อยากจะเจอหน้ามัน ไม่พร้อมที่จะเจอ แม่ไปวิปัสนาที่วัดอีกแล้วตั้งแต่เมื่อคืน ที่จริงเอมันเปืดเทอมแล้วตั้งแต่อาทิตย์ก่อน ปลายเดือนพฤศจิกายน อากาศเริ่มเย็นตอนกลางคืน แต่กลางวันก็ร้อนระอุเหมือนเดิม ผมไม่คิดว่าผมจะหนักใจมากขนาดนี้ ผลของสิ่งที่ทำไปคืนนั้น มันก่อกวนผมได้มากขนาดนี้ ผมนอนไม่หลับตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา คิดวกไปเวียนมา ว่าจะแก้ไขสถานการณ์ที่มันเกิดได้อย่างไร ทำตัวเฉยๆไม่รู้ไม่ชี้ แต่ก็คงไม่ได้ เพราะแม่รู้แล้ว แต่เชื่อว่าแม่คงยังไม่บอกอาจารย์ปริศนา ผมรู้สึกอาย ละอายแก่ใจแม้แต่จะเจอหน้าแม่ในแต่ละวัน แต่แม่เองก็คอยถาม คอยห่วงใย ลำบากใจเหลือเกิน ผมจะทำยังไงดี ผมนอนนิ่งมองเพดานห้อง ผมยังไม่อยากเจอใครในตอนนี้ ผมคิดอยู่นานจึงกดโทรศัพท์ไปหาอาจารย์ปริศนา

"สวัสดีครับ อาจารย์ ผมโยนะครับ"

เสียงผมแหบพร่า

"ว่าไงลูกโย ไม่สบายหรือเปล่า เสียงไม่สู้ดีเลย"

"เอ่อ ผมไม่ค่อยสบายครับ จึงโทรมาบอกอาจารย์ว่า วันนี้คงไปสอนน้องไม่ไหว"

" อ้อ ไม่เป็นไรลูกโย เดี๋ยวแม่ขึ้นไปบอกน้องเขา โยเก่งนะอาทิตย์นี้เห็นตาเอ ขยันอ่านหนังสือ ช่วยทำงานบ้านอีกต่างหาก จนแม่แปลกใจ ไม่เป็นไรลูกเหนื่อยก็พัก ไม่ต้องเป็นห่วงเดี๋ยวแม่ออกไปซื้อกับข้าวมาไว้ให้น้องมัน แต่เอายังไงดี วันนี้แม่ต้องพาตาโอไปค้างที่ปราจีนฯ"

อาจารย์ปริศนาหยุดคิด ผมเองก็แอบถอนหายใจ โล่งใจที่ไม่ได้ไปสอน แต่ก็หนักใจในเรื่องที่อาจารย์ปริศนากำลังจะพูด

" โย ฝากน้องให้ไปค้างที่บ้านได้ไหมลูก ความจริงแม่คุยกับ อรแล้วล่ะ สงสัยยังไม่ได้บอกเรา แม่จะกลับมาก็วันพุธโน่นแน่ะลูก ปล่อยให้อยู่คนเดียว สงสัยจะไม่ดี คงพาเืพื่อนมาค้างแน่ๆ ยังไงรบกวนลูกโยด้วยนะลูก"

นั่นไง ผมกะไว้แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ แล้วผมจะบอกปัดไปยังไงล่ะ

"อ้อ ครับ ได้ครับ"

ผม ก็ต้องตอบรับไปแบบนี้สินะ พอวางสายผมก็นอนคิดหนักเลย จะมองหน้ามันยังไง ถ้ามันกวนขึ้นมาอีกล่ะ โอยย ปวดหัว กว่าผมจะลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วลงไปรดน้ำต้นไม้ ทำกับข้าวกินก็เกือบเก้าโมง พอเสร็จก็นอนอยู่โซฟา นอนดูโทรทัศน์ อยากคุยกับจ๋าแต่ก็ยังเคืองที่มันเอาเรื่องนั้นไปบอกแม่ มันโทรมาผมก็คุยไม่มาก แต่มาคิดๆดูแล้ว มันก็ไม่ผิดหรอกผมเองที่เก็บอารมณ์ความรู้สึกไม่ได้เองทำให้คนรอบข้างเป็น ห่วง ผมนอนมองดูโทรทัศน์ไปโดยที่ไม่รู้เรื่อง จนเผลอหลับไป รู้สึกตัวขึ้นมาเสียงโทรทัศน์ก็เงียบไปแล้ว ผมไม่ได้ปิดนี่

"ตื่นแล้วเหรอคะ"

เสียงที่ผมกำลังหนีอยู่ดังลอยมาจากอีกฝั่งของโซฟา ผมกระเด้งตัวขึ้นทันที

"เห็น นอนเลยไม่ปลุก ผมกำลังทบทวนบทเรียนอยู่"

มัน พูดแล้วหันมายิ้มให้ผม หน้าตามันดูเซียวๆไป คงนอนน้อย ผมคิดไปไกลถึงขนาดนั้น มันหันกลับไปอ่านหนังสืออีก ผมไม่รู้จะพูดอะไรดี บ้านผมมันคงปีนเข้าจนรู้ลู่ทางแล้ว

"กินข้าวหรือยัง เอ"

ผมถาม แล้วลุกนั่ง

"กินแล้ว ตัวเองหิวเหรอ"

ผมรู้สึกเอียน เลี่ยนขึ้นมาทันทีกับคำพูดที่มันใช้แทนตัวผม

"วันนี้ พี่ปวดหัวนะ คงสอนเราไม่รู้เรื่อง เอาไว้วันหลังนะ"

ผมเปลี่ยนเรื่อง เพราะไม่อยากให้มันพูดอะไรเกี่ยวโยงมาเรื่องนี้มากนัก

"ไม่เป็นไรครับ ยังไงผมก็จะนอนนี่จนถึงวันพุธล่ะ สอนตอนไหนก็ได้"

ผมรู้สึกกลุ้มขึ้นมาทันที ไม่อยากเจอหน้ามันยิ่งได้อยู่กับมันจะทำท่ารังเกียจก็ดูจะเกินไป เราเองที่เผลอตัวไปกับมัน

"งั้นพี่ขึ้นไปนอนพักนะ เราอ่านหนังสือไปก่อน"

ผม เดินขึ้นข้างบนหนีหน้ามันไปเฉยๆ ล็อกห้องแล้วนอนทั้งที่ไม่ง่วง ในใจผมกระวนกระวายเหลือเกิน ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ ดูท่าทีมันก็ไม่เห็นจะเปลี่ยนแปลงอะไร แล้วทำไมผมจึงต้องหนีหน้ามันด้วย ผมคิดวนเวียน คิดไม่ตกจนผ่านไปนาน รู้สึกหิวขึ้นมา มองดูนาฬิกาหัวเตียงเกือบบ่ายสามแล้ว ผมจึงเดินลงไปข้างล่าง มันยังคงอ่านหนังสืออยู่ที่เดิม

"เอ หิวข้าวไหม"

ผมถาม มันเงยหน้ามามองแล้วยิ้ม พยักหน้า แววตามันช่างสดใสเหลือเกิน เห็นแล้วน้ำตาจะไหล นี่ผมทำอะไรลงไปกับมัน

"ตัวเองหิวแล้วเหรอ"

ผมไม่ตอบแต่เดินไปที่ครัว ไม่อยากจะทำอะไรเลย มันเดินตามเข้ามา

"พาผมไปดูหนังหน่อย อ่าหนังสือมากปวดตา"

มันพูดขึ้น แล้วขยี้ตา ผมไม่รู้จะพูดอะไรดี ได้แต่พยักหน้า ดีเหมือนกัน อยู่ในบ้านสองคนแบบนี้ อึดอัดออกไปข้างนอกบ้างก็น่าจะดี

เรา นั่งรถสองแถวออกจากซอยอ่อนนุช วันเสาร์รถก็ยังติดรถสองแถวคนแน่นเราต้องยืนโหนท้ายรถ มันยืนข้างหลังผมหายใจรดต้นคอจนผมอึดอัด หวั่นไหวในใจ ไม่มีทางมันจะเป็นแบบนั้นไม่ได้ กว่าจะได้ลงจากรถ ผมก็แทบแย่เพราะคนยิ่งแน่นตัวมันก็ยิ่งติดกับผมมากขึ้น ใจผมเต้นตึกตัก เราไปนั่งรถเมล์สาย ๔๘ ไปลงหน้าท้องฟ้าจำลองแล้วข้ามฝั่งไปเมเจอร์

"กินอะไรก่อนไหม" ผมถาม

"อืม ตัวเองอยากกินไรคะ"

"นี่ถามหน่อย พี่ไม่ใช่ผู้หญิงนะ มาค๊งมาคะอะไร"

ผมชักทนไม่ไหว กับคำพูดของมัน

"อ้าวก็อยากพูดอ่ะ ทำไมพูดไม่ได้ ก็เป็นแฟนกันเขาก็พูดแบบนี้ล่ะ"

"ใครเป็นแฟนเธอ"

ผมพูดเสียงแข็ง

"พี่นั่นล่ะ อย่ากวน วันนี้ผมอ่านหนังสือมากเครียด"

มัน พูดหน้าตาเฉยแล้วดันหลังผมเดินนำหน้าขึ้นไปชั้นบน มันดันให้ผมไปยืนหน้าโปรแกรมหนัง ผมไม่ได้สนใจที่จะดู ไม่สนใจว่าหนังเรื่องอะไร รู้สึกอายคนเพราะมีคนเริ่มมอง ผมพยายามขัดขืน แต่ดูปล่าวประโยชน์ เวลาที่ผมจะดิ้นหนี มันบีบบ่าผมแรงๆ บอกให้รู้ว่าอย่าทำ ผมดูเชื่อฟังมันทันที ไม่รู้ทำไม พอมันเลือกรอบได้มันก็ดันหลังให้ผมไปต่อคิวซื้อตั๋ว ผมก้มหน้าอาย รู้สึกหน้าแดงเพราะคนแอบมองแล้วอมยิ้ม พอถึงคิวเรามันก็ดันมายืนข้างหลังผมอีก ทั้งที่เบี่ยงตัวออกมันก็ดึงกลับมา มันเป็นคนเลือกที่นั่ง เหมือนเคย ผมเป็นคนจ่ายเงิน พอซื้อตั๋วเสร็จมันก็เกาะบ่าผมเหมือนเดิม

"เดินห่างๆกันได้ไหม อายคน"

ผมกัดฟันพูด

"อายใครคะ ไม่มีใครมองสักหน่อย"

มันก้มลงพูดข้างหู เหมือนมันแกล้ง

"จะกินไร เร็วๆหิว"

ผมเริ่มเหวี่ยงใส่มัน ไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิดที่พามันออกมาข้างนอกบ้าน

"กินโออิชิ"

"โห เงินไม่พอหรอกนะ"

"กิน ขนมก่อนก็ได้ ดูหนังเสร็จค่อยซื้อไปกินที่บ้าน"

ผมถอนหายใจ มันจะอะไรกันหนักหนา มันดันให้ผมขึ้นไปชั้นสาม ร้านเดิม ร้านที่เคยมากินกับพี่ตั้ม

"กินอย่างอื่นไม่ได้เหรอ"

"อ้าว ก็กินง่ายๆ ก่อนไงคะ แล้วค่อยกิน ตัวเองหิวมากไหมล่ะ"

"เออๆ"

เรา เข้าไปสั่งขนมปังกิน มันสั่งทั้งยำมาม่า ขนมปังอีกสี่ห้าอย่าง ผมมองแล้วท้อใจ มันกินหรือมันซื้อไปแจกใคร เวลากินมันไม่คุยเลย แค่เคี้ยวๆแล้วก็ยิ้มให้ผม ส่วนผมเองก็นั่งเคี้ยวตุ้ยๆอยู่ มันกินหมดเร็วมาก

"จะเอาอีกไหม" ผมพูดประชด

"ไม่อ่ะ เดี๋ยวอิ่มมากง่วงนอน"

มันยังมีหน้ามาพูด แต่ก็มองดูรายการอาหารอีก

"อ้าว เฮ้ย ไอ้เชี่ย เอ มึงมาทำไรวะ กูโทรไปบอกเรียน ไอ้ห่า"

เสียงทักที่ดูเหมือนด่ามากกว่าดังมาจากทางเข้าร้าน เด็กรุ่นราวคราวเดียวกับมันเดินเข้ามาหาเรา

"อ้าว ไอ้ ห่าบอม มึงมาทำไร ก็เรียนนอกสถานที่ไง ไอ้โง่"

ฝ่ายนี้ก็ไม่ยอมน้อยหน้า เด็กที่ชื่อบอมนั่งลงข้างๆมันทันที ผมมองหน้าเอ กระอักกระอ่วนใจบอกไม่ถูก

"มึงไหว้ก่อน นี่ครูกู"

มันคงรู้ว่าผมอึกอัด โบ้ยปากให้เพื่อน มันยกมือไหว้ผมแบบกวนๆ

"หวัดดีพี่ ครูมึงหรือเด็กมึง ไอ้ห่ามึงอย่ามาหลอกกู คนนี้เหรอที่มึงบอกว่ารักจริงน่ะ"

ผม รู้สึกหน้าชาขึ้นมาทันที ทำไมเด็กพวกนี้มันถึงไร้มารยาทกันจัง รู้ว่าเรียนชายล้วนแต่จวกกันซึ่งๆหน้าอย่างนี้เลย เอมันคงรู้เหมือนว่าผมคงอึดอัด

"เออ แล้วไง มึงหัดมีมารยาทหน่อย ไอ้ห่า ไปไหนก็ไปเลย คนจะอยู่ด้วยกัน"

"โหมึง พอมีแฟนแล้วไม่เอาเพื่อนเลยนะมึง เออ ไปก็ได้ แต่ว่าเด็กมึง น่ารักดีว่ะ"

"ไอ้ส้นตีน"

ดี ที่ไอ้นั่นลุกไปก่อน เพราะเอมันยกเท้าขึ้นแล้ว มันหันมายิ้มให้ผมตาหวานฉ่ำก่อนที่จะวิ่งออกจากร้าน มันหันมามองหน้าผมยิ้มเขินๆ ผมหน้าตึงไปแล้ว

"ขอโทษน้า เพื่อนผมมันปากไม่ดีอย่างนี้ล่ะ"

"ก็เหมือนเรานี่"

ผมได้ที

"อ่า พูดแบบนี้ไม่งอนแล้วสิ"

มัน หัวเราะอย่างอารมณ์ดี ผมเองที่เป็นฝ่ายค้อนประหลับประเหลือก เราเข้าโรงหนังไปตอนสี่โมงกว่า พอเข้าไปถึงที่นั่ง มันก็เอาที่กั้นออกแล้วเอามือสอดมาที่สะโพกผมทันที ผมเด้งตัวออก หันมาทำตาโตใส่มัน แต่มันทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ พอเอนหลังไปอีก มันก็เอามาสอดอีกคราวนี้มันเกาะเอวไว้เลย ผมพยายามแกะมือมันออก แต่ก็ไม่เป็นผล จะด่ามันก็เกรงใจคนในโรงหนัง จะสะดิ้งมาก คนข้างหลังคงได้ด่าเอา ผมจึงยอมให้มันเอามือลูบอยู่ตรงเอว มือมันอุ่นจนร้อน บางทีมันก็เกาเบาๆ บางทีมันก็สอดนิ้วเข้าไปใต้หัวกางเกง ผมเอนหลังให้ติดเบาะมากที่สุดเพราะมือมันจะได้ไม่กระดุกกระดิก พอหนังฉายมันก็โน้มตัวลงมาหอมแก้ม ผมผลักน้ามันออก

"ทำไรน่ะ บ้าเหรอ"

ผมเบี่ยงตัวออก มันไม่ตอบแต่ยิ้มอย่างพอใจที่มันแกล้งผมได้ น่ารำคาญที่สุด ผมจะหนีมันยังไงถึงจะพ้นนะ

Boy's Story ให้รักนำทางใจ ตอน 17

ผมตื่นขึ้นมาตอนเช้า เสียงเต้นของอะไรสักอย่างดัง ตุ๊บๆ อยู่ข้างหู ผมลืมตาขึ้นห้องยังคงมืด แม้จะมีแสงสว่างลอดเข้ามาตามผ้าม่านแล้วก็ตาม ผมขยับตัว ก็โดนกับคนตัวใหญ่ที่นอนอยู่ติดกัน ใช่สิเรื่องเมื่อคืน พลันผมก็คิดไปถึงเรื่องที่ตามมา มันจะเป็นยังไงนะนับจากนี้ ไม่น่าเลยเรา แค่ความหวั่นไหวชั่ววูบ มันจะทำให้ทุกอย่างแย่ลงไป จะมองหน้าอาจารย์ปริศนายังไง จะบอกแม่ว่าอะไร ความคิดในแง่ลบวนเวียนอยู่ในหัว ผมมองดูมันนอนหลับอย่างสบายใจ แปลก ผมเองก็หลับสบาย รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด ไม่เคยมีใครนอนกอดผมข้ามคืน แม้แต่พี่ตั้มเองก็ไม่เคย ผมมองดูตัวเองในผ้าห่ม นอนขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของมันเหมือนเด็กที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของพ่อแม่ ผมขยับตัวแกะแขนมันออกจากตัวแล้วลุกขึ้น ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะคิดไปในทางนั้น มันไม่มีทางเป็นไปได้ ผมไม่เคยชอบมันเลย อีกอย่าง มันเป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด

"จะไปไหนคะ"

มันงัวเงียถาม ผมไม่ตอบมันพยายามดันตัวลุกขึ้น ทั้งที่ตายังลืมไม่เต็มตา

"โอ๊ย แขนผม"

มันร้อง แล้วกลับไปนอนเต็มหลัง

"โอ๊ย มันชา เจ็บจังเลยพี่"

มันร้องทำหน้าเหยเก ผมนั่งมอง เพราะคิดว่ามันคงแสดงละครอีก แต่ดูท่าคงไม่ใช่เพราะมันคงเหน็บกินจริงๆ

"ก็นอนแบบนี้ทั้งคืน มันก็ชาสิ ไหน"

ผมพูดประชด แต่ก็เข้าไปยกแขนมันมาบีบนวด แต่มันก็ร้อง เจ็บๆ อยู่ตลอด แขนข้่างที่โดนกัดก็ยังเป็นแผลพันผ้าอยู่ ข้างนี้จะพิการอีกไหม

"ค่อยยังชั่วหรือยัง"

ผมถาม แต่ก็ยังไม่หยุดนวด

"ยัง มันยังชาๆ อยู่เลย จะพิการไหมเนี่ย"

"อืม คงใช้ไม่ได้แล้วล่ะแขนข้างนี้"

"ไม่เป็นไร ถ้าพี่จะนวดให้ผมทุกวัน"

มันยังมีหน้ามาพูดเล่น ผมบีบแรงขึ้นจนมันร้อง แสดงว่าไม่เจ็บแบบเหน็บกินแล้ว

"พอล่ะ น่าจะไม่เป็นไรแล้ว"

ผมลุกขึ้น มันคว้าตัวไว้ทันที

"จะไปไหนคะ ไม่ให้ไป"

ผมกลับมานอนอยู่ท่าเดิม พูดตามจริงผมรู้สึกแปลกๆ แต่มันก็เป็นแบบนี้ไม่ได้ ไม่มีทาง

"ไปเข้าห้องน้ำ"

ผมพูดเสียงแข็ง แต่มันยังคงนัวเนียอยู่ สักพักมันจึงยอมปล่อย

"ผมรู้สึกดีจริงๆเลยพี่ รู้งี้เอาพี่เป็นแฟนตั้งนานล่ะ ไม่ปล่อยไว้นานแบบนี้หรอก"

ผม ไม่สนใจฟังหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำ พอเสร็จผมก็ลงไปข้างล่างเลย ไปนั่งเหม่ออยู่ในครัว คิดไม่ออก กลุ้มใจ สมองมันตื้อไปหมด ไม่รู้จะทำยังไงต่อ ไม่พอผมเดินออกไปจะรดน้ำต้นไม้ แต่ก็นั่งเหม่ออยู่ม้าหินอ่อนหน้าบ้าน เปิดน้ำอยู่อย่างนั้น ไม่มีต้นไม้ต้นไหนโดนน้ำ อาจารย์ปริศนาอุตสาห์ไว้วางใจให้คอยเป็นพี่ คอยบอกคอยสอน แม่เองก็วางใจ เพราะเชื่อใจผมมาตลอด ไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง แล้วผมทำอะไรลงไป ผมทำลงไปได้ยังไง ทำไมปล่อยให้กิเลสมันครอบงำจิตใต้สำนึก ทำไมปล่อยให้ตัวเองหน้ามืดตามัวไปแบบนั้น แล้วผมจะสอนมันต่อยังไง แล้วผมจะมองหน้ามันยังไงในฐานะ ครูกับศิษย์ นั่งอยู่นานแสนนาน ผมจึงลุกมาเจียวไข่ พอเสร็จก็ไปตามมันลงมากินข้าว มันยังคงละลาบละล้วงผมเหมือนเดิม แต่ผมก็ไม่พูดอะไร

"เอ เรามาคุยกันเรื่องเมื่อคืนเถอะ"

ผมโพล่งออกมา แต่กว่าจะพูดมันออกมาได้มันแสนยากเย็น เหมือนมีใครมาคอยปิดปากเอาไว้

"ผมยังทำไม่ถูกใจเหรอ งั้นเดี๋ยวกินข้าวเสร็จไปต่อกัน"

"เรื่องเมื่อคืน ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะ"

ผมยังคงพูดต่อไม่สนใจคำยั่วยุของมัน

"พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ ถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นละกัน"

เสียงผมแผ่วเบาเหมือนกระซิบ มันเงียบทันที

"ทำไม พี่รังเกียจผมมากขนาดนั้นเลยเหรอ ทำไมต้องให้ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พี่ก็น่าจะรู้ว่าผมทำ ไม่ใช่เพราะคะนอง"

มันจ้องหน้าผม เสียงแข็ง นับเป็นครั้งแรกที่เห็นมันดูจริงจังกับคำพูดขนาดนี้

"แล้วแต่เราจะคิด แต่พี่ไม่เห็นว่ามันจะเป็นผลดีกับเราทั้งสองคน พี่เป็นคนสอนเธอนะ พี่ทำใจไม่ได้"

"งั้นก็ไม่ต้องสอนแล้ว ถ้าพี่ลำบากใจ แค่พี่คบกับผม"

"เอ เธอไม่เข้าใจหรอก แม่เธอล่ะ จะว่ายังไง แม่พี่ล่ะจะคิดยังไง มันเป็นไปไม่ได้ เอ"

ผมพยายามอธิบาย

"ทำไมมันจะเป็นไปไม่ได้ ทีพี่คบคนอื่นแม่พี่ยังไม่ว่า แล้วคบกับผมมันจะเสียหายตรงไหน"

" มันไม่ใช่แบบนั้น เข้าใจพี่ด้วย เรายังมีอนาคตอีกไกลนะ เอ อย่ามาเสียคนเพราะพี่ อย่าทำแบบนี้ พี่อยากให้เราเป็นในสิ่งที่เราหวังไว้ พี่อยากเห็นเรามีครอบครัวที่อบอุ่น ไม่ใช่แบบพี่"

น้ำตาผมคลอเบ้า รู้สึกหดหู่เหลือเกิน รู้สึกยากเกินจะอธิบาย ไม่อยากให้มันเป็นเหมือนผม เหมือนผม คำๆนี้รู้สึกอายตัวเองเหลือเกิน ผมเป็นตัวประหลาดไปแล้วหรือ ผมแย้งตัวเองในใจ ทั้งที่ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยรู้สึกอายตัวเองเลย นอกจากวันนี้

"เราคบกันผมก็ไปถึงสิ่งที่ผมหวังไว้ได้เหมือนกัน เราคบกันมันก็เป็นครอบครัวที่อบอุ่นได้เหมือนกัน ทำไมพี่"

"เอ"

ผมพูดอะไรไม่ออก รู้สึกตันจุกอยู่ที่คอ ไม่ได้อยากร้องไห้ให้มันเห็น แต่น้ำตามันก็ไหลออกมา

"ผมไม่สนใจหรอก ว่าแม่หรือ แม่อรจะว่าอะไร ผมจะบอกท่านเอง ว่าผมจะคบกับพี่"

"เอ ถ้าเธอทำแบบนั้น ชาตินี้เราไม่ต้องเจอหน้ากันอีก"

ผมตะโกนทั้งน้ำตา มันนิ่ง ตาแดงเหมือนกัน

"สรุป มันเพราะอะไร พี่ ทำไม พี่ถึงไม่อยากคบกับผม ทำไม"

มันเสียงดังเหมือนกัน น้ำตาคลอเบ้า

"มันเป็นไปไม่ได้ เอ เข้าใจพี่ไหม มันเป็นไปไม่ได้ ไม่ว่าจะยังไง"

"ผมไม่สน คอยดู ผมจะทำให้พี่เห็นว่าเราคบกันได้ พี่คอยดู"

มัน ลุกขึ้น เดินออกไปจากบ้าน ผมนั่งหมดอาลัย น้ำตาไหลไม่รู้จะทำยังไง โทษตัวเองที่ให้เรื่องมันลามมาถึงขั้นนี้ พอใจหรือยังล่ะ ผมด่าตัวเอง ผมร้องไห้อยู่นานจนน้ำตาแห้งไปเอง ความคิดต่างๆนานาสุมเข้ามาในหัว คิดจนรู้สึกมึนๆหัว ไม่มีใจจะทำอะไร ผมกลับขึ้นไปนอนต่อ นานแค่ไหนไม่รู้ตื่นขึ้นตอนแม่มาเขย่าตัว

"โยๆ เป็นอะไรไปลูก"

แม่ถาม ผมงัวเงียจะลุกขึ้นแต่รู้สึกหนักหัวเหลือเกิน

"นั่นเสื้อผ้าตาเอหรือเปล่าลูก น้องมานอนนี่เหรอเมื่อคืน"

แม่ถามแต่ผมยังคงหลับตาเอามือกดขมับ ปวดหัวเหลือเกิน

"ปวดหัวหรือลูก"

แม่ถามอย่างห่วงใย พลางลูบผมแล้วจับหน้าผาก

"นอนเถอะ เดี๋ยวแม่ไปทำข้าวต้มให้"

แม่ นั่งมองผมอยู่สักพักก็ลงไปจากห้อง แม่คงรู้แล้วว่าผมผิดปกติไป เพราะนอกจากจะไม่พูดสักคำ ผมยังเอาแต่หลับตา ยิ่งคิดก็ยิ่งทุกข์ใจ ร้อนรนเหลือเกิน อยากลงไปคุยกับแม่ แต่ก็หนักหัวเหลือเกิน ปวดไปทั้งท้ายทอยลามขึ้นมาขมับ

ตอนเช้าผมก็ตื่นไม่ไหว ปวดหัวยิ่งกว่าเดิม เพราะเมื่อคืนนอนคิดทั้งคืน แม่เองก็คงห่วง เพราะเดินมาดูผมหลายรอบ พอพ้นสายตาแม่ผมเองก็สะท้อนใจร้องไห้ไม่รู้กี่ที ทั้งอาทิตย์ผมพยายามทำตัวให้ยุ่งมากที่สุด ตอนทำงานพอว่างจากงานของตัวเองก็อาสาช่วยพี่ๆ จนพลมันสงสัย ผมเล่าให้มันฟัง แปลกที่มันไม่พูดไร้สาระ แต่กลับพูดให้กำลังใจผม มันคงเห็นสภาพ จ๋าเองก็คอยโทรมาตลอด ที่จริงพวกมันจะนัดเจอ แต่ผมไม่อยากจะคุยอะไรมาก อยากอยู่คนเดียว แต่พออยู่คนเดียวผมก็คิดมาก จึงพยายามทำทุกอย่างในบ้าน ตั้งแต่หน้าบ้าน จนถึงหลังบ้าน แม่เองก็คงสังเกตุได้ว่าผมแปลกไป ผมพูดน้อยลงแม้จะพยายามทำตัวร่าเริงเหมือนเดิม แต่แม่คงรู้ เพราะท่านเลี้ยงมาของท่าน มีหรือเรื่องแค่นี้แม่จะไม่รู้

"โย ไหนมาคุยกันหน่อยสิลูก"

แม่เดินมานั่งตรงม้าหินอ่อน บอกผมที่กำลังแต่งกิ่งมะลิอยู่ ผมรู้สึกร้อนวูบเสียวสันหลัง ร้อนๆหนาวๆ จ๋ามันคงไม่บอกแม่หรอกนะ ผมคิด

"เป็นอะไรไปลุก ดูมีอะไรในใจ"

แม่จ้องหน้าผมที่นั่งก้มหน้ามองพื้น

"ไม่มีอะไรนี่แม่ โยแค่เหนื่อยๆ"

"เรื่องน้องเหรอ ลูก"

ผมสะดุ้ง มองหน้าแม่ จ๋ามันบอกแน่ๆ

"เอ้อ ไม่นี่ครับแม่ น้องมันก็ตั้งใจเรียนดี ไม่มีอะไรนี่ครับ"

ผมพุดตะกุกตะกัก

"มีอะไรกันหรือเปล่า ดูเราไม่สบายใจเลย"

มีอะไรกันหรือเปล่า ผมไม่ได้ดีความหมายไปในทางเดียวกับแม่ มีอะไรกัน ใช่ครับแม่ เรามีอะไรกัน ผมถึงต้องมานั่งทุกข์อย่างนี้ไง

"ไม่มีนี่แม่ ไม่มีครับ"

ผม ร้อง โบกไม้โบกมือ ปฏิเสธสุดตัว แม่มองหน้าผมแล้วถอนหายใจ ที่จริงผมไม่เคยปิดแม่สักเรื่อง ไม่ว่าจะเรื่องไหน รู้สึกละอายใจเหลือเกิน ขอโทษนะครับแม่ ผมพูดไม่ได้จริงๆ ผมบอกแม่ไม่ได้

"โย เป็นอะไรไปลูก แม่บอกแล้วนี่ จะพูดอะไร จะทำอะไร ให้ตรองให้หนัก อย่าให้ใจนำเสียทุกเรื่อง แม่ไม่รู้นะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่แม่ไม่ว่าหรอก สิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ทำอะไรกับมันได้ แม่เชื่อว่าโยคงพยายามแล้ว อย่ามานั่งเป็นทุกข์นะลูก เพราะเราไม่ได้ทุกข์คนเดียว แม่เองก็เป็นทุกข์ เพื่อนๆ ก็เป็นทุกข์ สิ่งที่ผ่านก็ให้มันผ่านไป หน้าที่ของเราคือประครองน้องมันให้ไปให้ถึงสิ่งที่เขาหวังไว้"

ผมก้ม หน้าซบแขนตัวเอง ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย แม่รู้แล้ว ผมอายแม่เหลือเกิน แม่ลูบหลังผมเบาๆ เพราะนานแล้วตั้งแต่เด็กๆ ที่แม่เห็นผมร้องไห้ ผมเสียใจที่ทำให้ทุกอย่างมันเป็นไปในทางนี้ ผมเสียใจนะครับแม่

     

Boy's Story ให้รักนำทางใจ ตอน 16

ผมตรวจดูความเรียบร้อยก่อนที่จะขึ้นไปข้างบนบ้าน รู้สึกโล่งใจ แต่ก่อนที่จะเปิดประตูเข้าห้อง ประตูห้องน้ำเปิดออก มันยืนใส่ผ้าเช็ดตัว ยังมีหยดน้ำเกาะอยู่ตามตัว

"เฮ้ย ทำไมยังอยู่ ไม่กลับบ้าน"

ผมอุทาน แล้วมันเอารองเท้ามันไปไว้ไหน ผมคิดเพราะตอนที่ดูข้างล่างไม่มีรองเท้าของมัน

"ง่วงว่ะพี่"

มันไม่รู้สึกรู้สากับสิ่งที่ผมพูด หาวนอนแล้วเดินแทรกตัวเข้าไปในห้อง มันล้มลงบนเตียงทันที

"นี่ จะมานอนนี่ไม่ได้นะ ลุกขึ้นมา"

ผมตวาดเสียงดัง

"เอ๊ะ พี่นี่ยังไง มันดึกแล้วนะ กลับตอนนี้มันอันตราย"

อยากจะ บี้หน้ามันเหลือเกิน พูดหน้าตาเฉย หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข

"แล้วทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า จะนอนทั้งที่ตัวเปียกๆนี่เหรอ"

ผมไม่รู้จะไล่มันกลับบ้านยังไงดี ได้แต่แถไป

"เช็ดให้หน่อยดิ ง่วง"

"โอ๊ย ลุกขึ้นมา เตียงมันเปียก"

ผมคำราม แต่ก็ไม่ไปอยู่ใกล้เตียงเพราะกลัวว่ามันจะทำอะไรอีก

"ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ"

มันยังคงไม่สนใจกับคำตวาดของผม กลิ้งตัวไปมา จนผ้าเช็ดตัวจะหลุดออกจากร่าง

"ลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้า"

ผมเริ่มขึ้นเสียงดัง หน้าก็เริ่มร้อน

"ไม่รู้จะใส่ตัวไหน มีแต่ตัวเล็กๆ"

โอย อยากจะบ้าตาย จะทำยังไงให้มันกลับบ้านดี ผมต้องเป็นฝ่ายที่เดินออกมาจากห้อง คิดไปคิดมาก็เดินเข้าไปในห้องแม่ ไปดูในตู้ เสื้อผ้าของพ่อที่แม่ซักเก็บไว้ยังใช้ได้ ผมเลือกเอากางเกงขาสั้นทหาร กับเสื้อลายพรางทหารออกมา แล้วเดินกลับไปที่ห้อง ปาใส่ตัวมัน

"ใส่ซะ อุจาดตา"

มันลุกขึ้น ถอดผ้าเช็ดตัวออกทันที

"เฮ้ย" ผมอุทาน

"อะไรพี่ อยากดูเหรอ"

"อุบาศก์"

"อะไรวะผู้ชายเขาไม่อายกันหรอก แหมอยากดู ก็ไม่บอกทำฟอร์ม"

ผมเดินลงมาข้างล่าง ใจเต้นตุบตับ ไม่ดีแน่ๆ ถ้าจะอยู่กับมันสองคน มีความเสี่ยงสูงมาก มันยั่วเหลือเกิน นี่ถ้าเผลอหลับไปล่ะ แต่นอนห้องแม่ก็ได้ ผมคิดไปต่างๆ นานา เปิดโทรทัศน์ดูแต่ก็ดูไม่รู้เรื่อง มันเดินตามลงมา แล้วมานั่งเบียดผมทันที

"อะไร ที่มีเยอะแยะ จะมานั่งเบียดทำไม"

ผมขยับตัวออก แล้วลุกไปจากโซฟา

"ไปไหนล่ะพี่"

"รำคาญไง"

"เหรอ นึกว่าชอบ"

ผมค้อนใส่มันวงใหญ่ แล้วจึงเดินขึ้นไปข้างบน ผมรีบอาบน้ำ อาบน้ำเสร็จก็ปิดไฟ พอเปิดประตูห้องเพื่อที่จะไปหยิบหนังสือและของใช้ส่วนตัว ไปนอนห้องแม่ มันนอนอยู่่บนเตียงแล้ว นอนหลับตาอย่างสบายใจ ผมต้องย่องเข้าห้องตัวเอง รีบหยิบของใช้ มันลุกขึ้นมา กระโดดไปที่ประตูล็อกไว้ทันที

"จะทำอะไรน่ะ"

ผมร้องเสียงหลง

"เสร็จแน่คราวนี้"

มันกันประตูไว้ ทำท่าน่ากลัว

"พี่จะไปไหน ผมไม่อยากนอนคนเดียว บ้านพี่น่ากลัวจะตาย"

มันทำเสียง น่าสะพรึงกลัว

"ไม่ได้ ฉันไม่เคยนอนกับใคร ไม่คุ้น นอนไม่หลับ"

ผมเสียงสั่น หอบหนังสืออยู่ในอก

"อย่ามาโกหก ทำยังกะไม่เคยนอนกับแฟนเก่า"

"นี่ มันจะมากไปแล้วนะ"

ผมชักโมโห เพราะมันจาบจ้วงเรื่องส่วนตัวเสียเหลือเกิน

"น่านะพี่ นอนเป็นเพื่อนผมหน่อย"

มันไม่พูดเปล่า เดินเข้ามาฉุดตัวผมไปที่เตียง

"นี่จะทำอะไร ปล่อยนะไอ้บ้า"

"อย่ามาทำเป็นขัดขืน ยังกะไม่เคย"

"หยาบคาย จะมาฉุดตัวฉันทำไม ปล่อย"

ผมตวาดเสียงหลง ทั้งกลัว ทั้งโมโห ผมพยายามจะดิ้นหนีแต่มันเหวี่ยงตัวผมลงบนเตียง แล้วมันก็ตามขึ้นมาทับตัวผมแล้ว

"นี่ ฉันหายใจไม่ออก"

หน้าผมแดง เพราะอายด้วยหายใจไม่ออกด้วย มันยอมลงจากตัวผม แต่ก็ยังกอดรัดอยู่

"ให้ตายเถอะ ผมชอบตัวพี่ นุ๊ม นุ่ม หอมอีกตะหาก"

มันเอาหน้ามาซุกตรงซอกคอ ผมต้องห่อคอไว้ คาวนี้มันไม่ซุกธรรมดามันเอาลิ้นลาก ผ่านซอกคอ ผมสะดุ้ง เพราะไม่คิดว่ามันจะทำแบบนี้

"เฮ้ย อย่านะเอ"

ผม เสียงสั่น ไม่เคยรู้สึกอยากหนีใครมากเท่ามันมาก่อน มันไม่หยุดแต่เอามือสอดเข้ามาในเสื้อผม ได้แต่ดิ้น แต่มันตัวใหญ่กว่า มันเขาขาล็อกเอวผมไว้ รู้สึกว่าน้องชายมันพองตัวเต็มที่ดันอยู่ก้นผม

"โอ๊ย อึดอัด"

ผมไม่รู้จะพูดอะไร เพราะยิ่งห้ามเหมือนยิ่งบอกให้มันทำ

"น้องชายตื่นแล้วอ่ะพี่ ทำไงดี"

มันดันตัวเบียดเข้ามา

"นี่พอได้แล้ว ฉันยังไม่ได้ปิดไฟห้องน้ำ"

"อย่ามาโกหก ผมดูแล้วปิดแล้วนี่"

"แล้วจะดันเข้ามาทำไม นอนเฉยๆไม่ได้เหรอ"

"ก็น้องชายตื่นอ่ะ พี่ช่วยทำให้มันลงหน่อยสิ"

มันพูดหน้าตาเฉย

"นี่ เอ พี่ไม่รู้จะพูดยังไงดีกับเธอดี เธอถึงจะเข้าใจ ทำไมเหรอ อยากลองมากเหรอ อยากรู้อยากเห็นมากเหรอ"

ผมเริ่มรำคาญ หันหน้ามาหามัน หน้าชนกัน จ้องตามันเขม็ง

"แล้วอย่ามาเสียใจภายหลังนะ"

ผมพลิกตัวขึ้นด้านบน มองหน้ามัน ไม่รู้ว่ามันจะรู้สึกยังไง แต่แววตามันดูตื่นๆ

"เฮ้ยพี่เอาจริงเหรอ"

เสียงมันสั่นๆ คงจะตกใจ

"รำคาญ ทำให้มันเสร็จๆไป จะได้เลิกยุ่งกับฉันเสียที"

ผม พูดเสร็จก็ก้มหน้าลง ตรงซอกคอของมัน กลิ่นสบู่อ่อนๆ มันยั่วยวนใจเสียเหลือเกิน แต่ผมก็ต้องซุกหน้าอยู่อย่างนั้น ผมทำอะไรอยู่ มันจะเลยเถิด มันไม่มีผลดีด้วยประการทั้งปวง ผลที่จะตามมาจะเป็นยังไง อย่าให้กิเลส มันครอบงำได้ ผมบอกกับตัวเอง ผมทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก ผมทำไม่ได้ ผมทิ้งน้ำหนักลงบนตัวของมัน ซุกอยู่ตรงนั้นซอกคอของมัน อย่างไร้เรี่ยวแรง ละอายใจเหลือเกิน

"อ้าว ทำไมล่ะพี่ กำลังตื่นเต้นเลย"

มันผงะหน้าถาม เพราะผมนิ่งไปนาน

"นอนเถอะ"

"อ้าว เฮ้ยพี่ ไม่ได้นะ"

มันยกตัวผมขึ้น ผมขยับตัวออกจากร่างมันจะลุกออกไปจากเตียง มันคว้าเอวไว้

"งั้นผมทำเอง"

มันดึงผมมาที่เดิม แต่คราวนี้มันคร่อมร่างผมไว้

"อย่าเลย เอ พี่ขอร้อง อย่าทำแบบนี้เลย ถ้าเธอยังอยากจะเจอกับพี่อีก"

ผมพูดเสียงเรียบ นิ่งจนมันหยุด มองหน้าผม แต่แววตามันครุ่นคิด

"ทำไมจะเจออีกไม่ได้ ในเมื่อพี่จะมาเป็นแฟนผม"

มัน พูดจบก็ประกบปากผมทันที ผมบ่ายหน้าออกแต่มันก็จับหน้าไว้ ผมเอามือผลักตัวมันออก แต่มันก็ทิ้งน้ำหนักตัวลงมา มันดู เร่าร้อนกว่าเมื่อตอนกลางวัน ผมได้แต่ดิ้นหนี แต่มันก็ซุกไซร้อยู่อย่างนั้น ผมเผลอลอยไปกับ ลีลาของมัน ในหัวก็คิดต่อต้าน แต่ร่างกายมันกลับ สนองตอบกับสิ่งที่มันยั่วยวนอยู่ มารู้สึกตัว ตอนที่กางเกงผมหลุดออกไปจากตัวแล้ว มันเองก็อยู่ในสภาพที่ไร้พันธนาการ ผมเอามือปิดของตัวเองไว้ รู้สึกอาย รู้สึกกระดากใจ ไม่อยากให้มันเลยเถิดไปไกลขนาดนี้ มันจับผมนอนคว่ำแล้วทับตัวลงมา

"พี่นอนเป็นท่อนไม้เลย ผมไม่เก่งเหรอ"

มัน พูดออกมา แวบหนึ่ง คำพูดนี้มันเคยตบหน้าผมแล้ว เพราะอย่างนี้สินะ ผมมันท่อนไม้ ใครจะอยากมีอะไรกับท่อนไม้ ผมพลิกตัวขึ้นเผชิญหน้ามัน แล้วดันให้มันนอนลง

"ท่อนไม้"

ผมรำพึงเบาๆ แล้วก็เป็นฝ่ายทำให้มัน อย่างไม่อาย กิเลสบังตา ผีห่าซาตานเข้าสิง ผมเตลิดเปิดเปิง ไปไกลแสนไกลเกินจะดึงตัวเองกลับ

"ไม่ไหวแล้วพี่ ผมเอาพี่นะ"

มัน เสียงกระเส่่า ไม่พูดเปล่ามันจับผมนอนคว่ำ แล้วมันก็เดินไปหยิบโลชั่นที่โต๊ะเครื่องแป้งมา มันทำอย่างช่ำชอง ผมพยายามฝืนตัวหนี ไม่อยากจะเชื่อว่า น้องชายมันมีขนาดใหญ่กว่าของพี่ตั้มอีก มันสอดเข้ามาพรวด ผมร้องเสียงหลง เด้งตัวหนี มันหยุดแล้วจูบทั่วแผ่นหลัง น้ำตาผมซึมออกหางตา เจ็บแปลบไปทั่วก้น พอสักพัก มันก็ไม่ฟังเสียงอะไรแล้ว มันทำอยู่ไม่นานก็กระตุกตัว ผมดันตัวเองออกจากร่างของมัน แต่มันก็ยังกอดไว้ น้ำตาผมไหลออกมา นี่ผมทำอะไรลงไป ผมทำอะไรอยู่ มันเลยเถิดไปแล้ว ต่อจากนี้จะเป็นยังไง

"เจ็บเหรอพี่ ผมขอโทษ"

มันจูบหน้าผาก ผมยังน้ำตาไหลเจ็บด้วย แต่ในใจนี่เจ็บกว่าคิดฟุ้งซ่านไปหมด มันกอดผมจูบทั่วหน้าผาก ทั่วหน้า

"อย่าโกรธผมนะพี่ ตอนนี้พี่เป็นของผมแล้วนะ"

ผมยังคงนอนนิ่งน้ำตาไหล ที่ร้องไห้ไม่ใช่ดัดจริตเพราะมีอะไรกับมัน แต่ในใจก็คิดแต่เรื่องที่จะตามมา ทำไมผมไม่รู้จักหักห้ามใจ ทำไมต้องปล่อยให้มันเกิดขึ้น ผมจะมองหน้าอาจารย์ปริศนายังไง ผมยังจะมีหน้าไปพบท่านได้ยังไง แล้วแม่ผมล่ะ แม่บอกให้ดูแลน้องให้ดีๆ  แต่ดูผมทำ ผมสะอื้นออกมาอย่างไม่อาย มันกอดผมแน่นขึ้น พรมจูบทั่วหน้า ปากก็พร่ำอะไรก็ไม่รู้ ผมไม่ได้ใส่ใจฟัง แต่ผมรู้อย่างเดียวว่านับจากนี้ ทุกอย่างมันจะไม่เหมือนเดิม

"ผมสัญญา ผมจะไม่ทำให้พี่เสียใจ ผมจะมีพี่คนเดียว ไม่ว่าจะยังไง จำคำผมไว้"

มัน ปลอบต่างๆ นานา จนผมผลอยหลับไปในอ้อมกอดมัน อ้อมกอดที่ผมไม่ได้อยากจะอยู่ แต่ว่าไป แม้แต่พี่ตั้มเอง เขาก็ไม่เคยกอดผมจนหลับไปแบบนี้ รู้สึกดีอย่างประหลาด แต่ห้วงความจริง มันเป็นไปไม่ได้ กอดให้พอเถอะ เอ พรุ่งนี้ มันจะไม่ได้เป็นแบบนี้แล้ว

Boy's Story ให้รักนำทางใจ ตอน 15

ผมรีบกระเด้งออกจากเตียง แล้วตรงไปที่ประตู จวนถึงอยู่แล้ว แต่มันก็ลุกก้าวตาม มันก้าวไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวผมแล้ว มันรวบตัวผมมากอดทันที

"จะไปไหน"

มันกัดฟันพูด เหมือนหมั่นเขี้ยว

"ปล่อยนะ เอ"  ผมร้อง

"ไม่ปล่อย กัดผมแล้วจะไปง่ายๆเหรอ"

มันโยนผมลงเตียงอย่างแรง แล้วตัวมันก็ตามขึ้นมาทับทันที

"ปล่อย จะทำอะไรน่ะ"

ผมร้อง พยายามดิ้นเอาตัวออก

"จะมีอะไรกับพี่ไง ไหนลองดูซิ"

"ไอ้บ้า ปล่อย"

ผม ร้องขู่ แต่มันไม่สน หน้ามันอยู่ห่างจากหน้าผมไม่ถึงคืบ หนักตัวมันก็หนัก รู้สึกหายใจไม่ออก ผมเอามือผลักหน้ามันออก แต่มันยิ่งกอดรัดแน่นขึ้น ผมไม่มีแรงจะต่อสู้กับมัน จึงนิ่ง เบือนหน้าออกไปอีกทาง มันไม่สนใจซุกไซร้ตามซอกคอ แต่ผมก็พยายามนิ่ง จนมันเงยหน้าขึ้น เอามือจับหน้าผมให้จ้องตามัน สายตามัน ยั่วโมโหมาก ผมเม้มปาก

"อยากมีอะไรกับ พี่มากนักเหรอ ได้"

ผมกัดฟันพูด จ้องตามันเขม็ง

"อยากทำอะไรก็ทำเลย เอาเลย ทำสิ"

ผม ท้า มันยิ้มที่มุมปาก ลมหายใจของมันรดหน้าผม รู้สึกหวั่นๆ เหมือนกัน ถ้ามันบ้าทำจริงขึ้นมาล่ะ ตายล่ะสิ มันก้มลงประกบปากผมทันที ผมเม้มปากไว้ แต่มันก็พยายามดันลิ้นเข้ามาในปาก ผมจะเบี่ยงหน้าหนี มันก็เอามือจับหน้าไว้ ผมนอนตัวแข็งทื่อ ตกใจไม่คิดว่ามันจะทำ เพราะพูดประชดไป ผมไม่ตอบสนอง นอนแข็งทื่อเป็นตอไม้

"แหม เคลิ้มเชียว ไม่เอาดีกว่าเดี๋ยวพี่ติดใจขึ้นมา จะสอนผมรู้เรื่องไหมเนี่ย ไม่ใช่จะสอนอยู่แต่เรื่องเดียว"

มัน ผละออก คงคิดอะไรได้ ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก ผมนอนนิ่งมองเพดาน หลับตาปริบๆ ใจหายใจคว่ำไปหมด ผมพยายามประครองตัวลุกจากเตียง แต่มันก็คว้าผมลงไปนอนอีก

"นอนกอดกันเฉยๆดีกว่า"

ผมไม่พูดอะไร ไม่ดิ้นหนี นอนนิ่ง ตกใจก็ตกใจ กลัวก็กลัว มันจะเป็นแบบนี้ไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ ในหัวผมคิดอยู่แค่นี้

"แล้วไม่ไปกินข้าวเหรอ"

ผมถามเสียงกระท่อนกระแท่น

"เอาไว้ก่อน ขอนอนกอดก่อน"

มันพูดหน้าตาเฉย ให้ตายเถอะผมไม่เคยเจอใครดื้อด้านเท่ามันมาก่อน ไม่เคยคิดว่าจะได้มาเจอ สงสาร ครูบาอาจารย์ที่สอนมันจังเลย คงจะสุดขั้วน่าดู มันนอนนิ่ง ผมคิดไปต่างๆนานา ไม่น่าให้เรื่องล่อแหลมแบบ นี้เกิดขึ้น มันเสี่ยงเกินไปที่จะอยู่กับมันสองคนแบบนี้ ใครจะรู้บางทีมันคึกขึ้นมา แม้บางทีมันดูเหมือนแค่ล้อผมเล่น แต่มันดูมากขึ้นทุกที อย่างน้อยผมก็เหมือนเป็นครูของมัน 

เสียงหายใจของมันเริ่มยาว ลึก เป็นจังหวะสม่ำเสมอ คงหลับไปแล้ว ผมค่อยๆ แกะมือมันออก แล้วลุกออกจากพันธนาการของมัน ผมยืนมองมันที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง มันก็แค่เด็กที่อยู่ในร่างที่โตเกินวัย เท่านั้นเอง เวลานอนดูไม่มีพิษมีภัยอะไร ดูสงบนิ่ง ต่างกันเสียเหลือเกิน ผมเดินออกจากห้อง ลงไปในครัว อุ่นอาหาร แล้วไปนั่งดู โทรทัศน์ โทรหา จ๋า แต่ขานั้นกำลังเดทอยู่ เลยไม่ได้คุย โทรหาพล ก็กำลังวุ่นวายอยู่กับเด็ก จึงไม่ได้คุยอีก ผมนั่งดู โทรทัศน์ไปเรื่อยๆ จนเริ่มหิว จึงเดินขึ้นไปบนห้อง ตามเจ้าตัวดีมากินข้าว มันยังคงนอนอยู่ ผมไปเขย่าตัวมัน

"เอ ไปกินข้าว เอ"

"อืม"

มันงัวเงีย หน้าตาเหมือนเด็กที่เพิ่งตื่นนอน ถ้ามันเป็นแบบนี้ตลอดก็คงดี แต่มันหลับตาลงอีก ดิ้นไปอีกทาง

"ตามใจนะ พี่ไม่เหลือไว้ให้นะ"

ผมพูดแล้วลงมาจากห้องเลย ไปตักกับข้าวใส่ถ้วย ตักข้าวไว้เผื่อมัน ผมลงมือกินไปก่อน สักพักมันก็ เดินลงมา

"ไม่รอเลย น้า"

"ไม่นอนต่อล่ะ จะได้เหลือแต่ถ้วยเปล่า"

"โห ใจร้ายว่ะ หิวๆ"

มันไม่สนใจนั่งลงกินข้าว ผมรีบกินแล้วไปเอาน้ำมะตูมที่แม่ต้มไว้ในตู้เย็น

"ไม่เอามาเผื่อผมด้วยล่ะ"

"เกินไป อยากกินก็ไปเอาเอง"

"โห ทำเสียงดุ มันเริ่มเจ็บแล้วอ่ะพี่ แขนผมน่ะ"

มันทำท่าโอดครวญ

"ไหน เดี๋ยวใส่ยาอีกรอบ บอกแล้วไม่ฟัง สมน้ำหน้า"

"เห็นแบบนี้ มีเขี้ยวเล็บเหมือนกันนะพี่น่ะ"

ผมขี้เกียจต่อกรกับมัน จึงเดินไปที่โซฟาเปิดโทรทัศน์ดูอีกรอบ พอมันกินเสร็จ ก็ถือแก้วน้ำแข็งใส่น้ำมะตูมเดินมานั่งข้างๆผม แต่ผมก็ลุกเดินหนีกลับเข้าไปในครัว เพราะไปเก็บจานที่กินไว้ พอล้างจานเสร็จ เห็นมันนอนดูโทรทัศน์อย่างสบายใจ ผมจึงย่องขึ้นไปบนห้อง ล็อคประตูใส่กลอนแน่นหนา ไม่อยากให้มันเข้ามาอีก เพราะไล่กลับบ้านตอนนี้ จะเหมือนไปยุให้มันอยู่เสียมากกว่า ผมหยิบหนังสือมาอ่าน พออ่านได้สักพักก็เริ่มง่วง หลับไปตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ แต่สะดุ้งตื่น เพราะมันมาเคาะประตูเสียงดังเรียก

"พี่โยๆ เปิดประตูหน่อย"

ผมงัวเงียเดินไปที่ประตู แต่ยังไม่เปิด

"มีอะไร จะกลับบ้านเหรอ"

ผมได้ที

"เปิดหน่อย หิวอีกแล้ว"

"อะไร เพิ่งกินไปเมื่อกี๊"

"เพิ่งกินอะไรล่ะ นี่มัน หกโมงกว่าแล้วพี่"

มันย้อน ผมไม่เชื่อ ต้องเหลือบไปดูนาฬิกาที่หัวเตียง ตายจริง หกโมงกว่าจริงๆ นี่ผมนอนหลับไปนานขนาดนี้เลยเหรอนี่ ผมเปิดประตู

"กลัวผมขนาดนั้นเชียว"

มันแทรกตัวเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"ใครบอกกลัว รู้จักคำว่าส่วนตัวไหม"

"ไม่รู้ล่ะหิวแล้ว"

มันเดินไปล้มตัวลงนอน นี่มันกรรมเวรแต่ชาติปางไหนนะ ผมต้องสอนหนังสือมัน แล้วยังต้องมาดูแลมันอีก

"จะกินอะไรล่ะ"

"อยากกิน กุ้งเผา"

"จ้า พ่อคุณ เนรมิตรเอาสิ"

"อยากกินอ่ะ"

"ขี้เกียจออกไปตลาด"

ผมปัดไป เพราะขี้เกียจจริงๆ

"อยากกิน จริงๆนะพี่ นะเดี๋ยวผมช่วยทำ"

"ไม่ได้ยินเหรอ ขี้เกียจออก หัดกินอะไรที่มันง่ายๆไม่เป็นเหรอ อยากกินนั่นอยากกินนี่ เหมือนทำเป็น"

ผมแว้ดใส่

"อ้าว ก็มีพี่อยู่นี่ นะนะ สงสารน้องหน่อย"

"ทีอย่างนี้ทำมาเป็นพูดดี รู้จักน้อง รู้จักพี่ด้วยเหรอ"

"ตอนนี้รู้ แต่บนเตียงไม่รู้"

มันทำหน้ากวนประสาท

"งั้นก็ไม่ต้องกิน อย่างเธอน่ะ ไข่ต้มก็น่าจะพอ"

"ไม่เอาอ่ะ ผมจะกินกุ้งเผา"

"โว้ย รำคาญ ทีจะเป็นเด็กนี่ก็เหลือเกินจริงๆนะ ขอล้างหน้าก่อน ลงไปรอข้างล่าง"

ผมตะคอกใส่มันแล้วดันหลังให้มันออกจากห้องไป แล้วผมปิดประตูใส่หน้ามัน นี่ผมต้องอยู่กับไอ้นี่อีกนานแค่ไหนนะ เบื่อเหลือทน  ผมรำพึงรำพรรณกับตัวเอง แต่ก็ต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า พามันออกไปซื้อของ 

เรานั่งรถสองแถวออกไปคาร์ฟูล เพราะตลาดคงไม่มีแล้วป่านนี้ เวลาอยู่ในห้าง มันก็คอยเกาะแกะ ต่างๆนานา อายคนก็อาย ผมรีบซื้อเสร็จก็พามันนั่งรถกลับมาเหมือนเดิม ได้ของครบตามที่มันต้องการ ดีจัง มันไม่ต้องจ่ายสักบาท ผมให้มันหิ้วของทั้งหมด ตอนแรกทำท่าจะบ่น แต่ผมขู่ไว้เลยยอมเงียบแต่โดยดี

"เอาของไปล้าง เสร็จแล้วเอาเตาถ่านออกมาหน้าบ้านด้วย"

ผมออกคำสั่ง

"คร้าบบ"

มัน ลากเสียงยาวล้อเลียน มันเอาชามใส่น้ำ ตอนแรกท่าทางดูเอาการ แต่เอาไปเอามา ผมต้องเป็นคนทำเอง เพราะมันทำแรง ของช้ำหมด ล้างกุ้งยังไม่เป็น ผมเลยไล่ให้มันออกไปก่อไฟ

"นี่พอแล้วๆ ออกไปก่อเตานู่น ล้างผักล้างปลายังทำไม่เป็นแล้วจะไปทำอะไรกิน"

ผมเขี่ยให้มันออกจากทาง

"ก็ให้พี่เลี้ยงไง มีคนทำให้กินอยู่แล้วจะกลัวอะไร"

"นี่แค่ครั้งนี้หรอก รู้ไว้ด้วย ที่ทำให้กินน่ะเพราะรำคาญ"

"เดี๋ยวก็ชินเองล่ะพี่"

โอ๊ย ผมผิดเองที่ต่อกรกับมัน ผมล้างของเอง แล้วให้มันไปให้พ้นๆหน้า ผมหันมาล้างกุ้งแบ่งเป็นสองส่วน ให้มันเผากินส่วนหนึ่ง อีกส่วนผมจะทำต้มยำ พอล้างเสร็จผมก็เริ่มทำต้มยำ พอเสร็จก็ยกของออกไปให้มัน เห็นกำลังง่วนอยู่กับการก่อเตา พอมันหันหน้ามา ผมก็อดหัวเราะไม่ได้ เพราะถ่านดำเปื้อนหน้ามันทั้งแถบ คงจะเอามือขึ้นเช็ดหน้า

"ขำไรพี่"

มันทำหน้าเลิ่กลั่ก

"หน้าเหมือนลิงเลย"

ผมหัวเราะ ออกมาเสียงดัง มันลุกขึ้นมาเอามือ ป้ายหน้าผมทันที

"เอ๊ะ เอามาป้ายหน้าพี่ทำไม"

ผมโวยวาย เอามือปัดออกพัลวัล

"หัวเราะดีนักนี่แน่ะ"

"นิสัยไม่ดี"

ผมผลักมันออก แล้วรีบไปล้างหน้า แต่มันกลับไม่สนใจที่จะล้าง เวลามันย่างกุ้งไป ผมก็อมยิ้มเพราะไม่กล้าหัวเราะ กลัวมันเอามาทาอีก

"เวลาพี่ยิ้มแล้วน่ารักดีนะ"

มันโพล่งขึ้นมา

"ทำไมไม่ค่อยยิ้มเวลาอยู่กับผม เห็นเก๊กหน้าดุตลอดเวลา"

"จำเป็นต้องยิ้มด้วยเหรอ ฉันมีหน้าที่สอนเธอนะ ไม่ใช่มายิ้มให้"

"แหมก็เสริมสร้างบรรยากาศหน่อยดิพี่ ทำหน้าบูดอย่างนั้นใครมันจะเรียนรู้เรื่อง"

ผมหุบยิ้ม ทำหน้าตึง ไม่อยากให้มันมาลาม

"พี่เลิกกับแฟนคนนั้นแล้วเหรอ"

มันถามขึ้น ผมถึงกับสะอึก

"ทำไม"

ผมถามเสียงห้วน

"ก็เห็นช่วงนี้พี่ดูแปลกๆ"

"แปลกยังไง"

"ไม่รู้ แต่รู้สึกได้ว่าพี่อกหัก"

มันพูดแบบไม่ได้ใส่ใจ เคี้ยวกุ้งเผาไป ตาก็ไม่หันมามอง

"อย่าทำเป็นรู้ดีหน่อยเลย ฉันจะอกหักรักคุด มันไปเกี่ยวอะไรกับเธอ"

ผมเริ่มพาล

"ปล่าวหรอก แค่อยากบอก ถ้าไม่มีใครเอา มาเป็นกิ๊กผมได้นะ ผมจะลองทำใจคบดู"

"หยาบคาย นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะ อย่าพูดอะไรให้มันติดตลกไปซะทุกเรื่อง ไว้หน้ากันบ้าง"

ผมโมโห ตวาดเสียงดัง ผมรู้สึกอารมณ์เสียขึ้นมาทันที จะลุกไปก็จะเกินไปหน่อย จึงเงียบ ก้มหน้าก้มตากินต่อ

"โหแค่นี้ก็โกรธ ถ้าผมอยากได้พี่เป็นแฟน จริงๆล่ะ พี่จะยอมไหม"

มันยังไม่ยอมหยุด

"ไม่มีทาง จำไว้ ไม่มีทาง"

ผมจ้องมันเขม็ง เหลือทนกับมันเต็มที

"พี่คอยดูเถอะ พี่ต้องรักผมสักวัน แล้ววันนั้น อย่ามาขอร้องผมก็แล้วกัน"

มัน ก็จ้องตาผม แววตามันเอาเรื่องเหมือนกัน แต่มันก็หลุบตาลงไม่สนใจกับสิ่งที่มันพ่นออกมา ผมรู้สึกเสียวปลาบที่สันหลัง แววตามันดูเหมือนอยากจะเอาชนะ ผมได้แต่เม้มปากเพราะพูดอะไรไม่ออก ดูด้อยกว่ามันไปเลย เพราะไม่ว่าจะพูดอะไรดูเหมือนมันจะทำท่าไม่สนใจ แต่เวลามันพูดอะไรมาทำไมผมถึงรู้สึกโกรธมากขนาดนี้

"นี่พี่ เดี๋ยวอาทิตย์หน้า ผมว่าจะขอแม่มาค้างที่นี่ เพราะอยากมาติวให้หนักๆ"

มันพูดขึ้นมาลอยๆ

"ไม่ได้ ฉันก็ต้องทำงาน ไม่มีเวลามาสอนหรอก"

"วันเสาร์ อาทิตย์ดิ"

"ไม่ได้ ไปสอนที่บ้านล่ะ สะดวกกว่า"

"ไม่รู้ล่ะ ผมอยากมานอนนี่ เดี๋ยวจะขอแม่อรเอง" มันรั้น

"ไม่มีทาง ไม่มีห้องให้นอนหรอก"

"ก็นอนกับพี่ไง"

มันพูดแล้วอมยิ้ม

"บ้าเหรอ ฉันไม่เคยนอนกับใคร ไม่ได้"

ผมยังยืนกระต่ายขาเดียว

"นอนบนพื้นก็ได้"

"นี่ถามหน่อย เป็นอะไรมากหรือเปล่า อยู่บ้านตัวเองก็เรียนได้ อยากรู้อะไรก็โทรมาถามสิ ทำไมต้องทำให้ผู้ใหญ่เขาลำบากใจ"

"อะไรวะพี่ ผมอยากเรียนให้หนักๆ แล้วให้พี่สอนให้มันผิดเหรอ" มันขึ้นเสียง

"เอาเถอะ อย่าคุยเรื่องนี้เลย รีบกินซะ แล้วรีบกลับบ้านเดี๋ยวมันจะค่ำก่อน"

ผมเปลี่ยนเรื่อง พยายามทำใจเย็นๆ

"ไม่กลับ จะนอนที่นี่"

"เอ๊ะ พูดไม่รู้เรื่องเหรอ"

"ทำไมล่ะ ผมไม่เคยอยู่บ้านคนเดียวนี่ น่ากลัวจะตาย"

"กลัวอะไร บ้านตัวเอง"

"ไม่รู้ล่ะ ถ้าพี่ไม่ยอม ผมโทรไปขอแม่อรเองนะ"

"ไอ้บ้า เก่งนักนะเรื่องฟ้องน่ะ"

ผม กระฟัดกระเฟียดเดินเข้าไปในบ้าน ไม่อยากคุยกับมันแล้ว เพราะถ้ามันโทรไปหาแม่จริง ผมนั่นล่ะที่จะโดนด่า เซ็งเลย ผมได้แต่ภาวนาให้มันกลับบ้าน ผมเดินเข้าไปในครัวเพื่อเก็บกวาด พอเสร็จก็เดินออกมาเก็บนอกบ้าน ไม่เห็นมันอยู่แล้ว ของยังวางระเกะระกะ ผมเดินดูรอบๆ ไม่เห็นมันแล้ว แอบยิ้ม มันคงกลับไปแล้ว ผมรีบปิดหน้าบ้านทันที แล้วเอาของเข้ามาเก็บในครัว แอบมองห้องนั่งเล่นก็ไม่เห็น คงกลับจริงๆ กลับซะที ไอ้ตัวแสบ