Boy's Story ให้รักนำทางใจ ตอน 20

ผมอาบน้ำเสร็จก็เข้าไปห้องแม่ทันที ไม่ทงไม่ทามันแล้วครีม เปิดตู้เอาเสื้อกับกางเกงพ่อมาใส่ ตัวโคร่งแต่ก็ใส่ได้ เพราะไอ้ตัวดีคนเดียวแท้ๆ ผมจึงต้องระเห็ดตัวเองมารบกวนห้องแม่ เพราะตั้งแต่เด็กผมนอนห้องตัวเองมาตลอด น้อยครั้งที่จะไปค้างที่อื่น เคยนอนกับแม่ตอนที่พ่อเสียใหม่ๆเท่าั้นั้น ห้องแม่ไม่มีอะไรเลย มีตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่อยู่ขวามือของเตียง ด้านซ้ายเป็นโต๊ะหมู่บูชาขนาดกลาง มีพรมผืนเล็กปูไว้รองเวลาแม่นั่งสวดมนต์ ดอกไม้เพิ่งเปลี่ยนไปวันก่อน ผมเป็นคนมาเปลี่ยนเอง ห้องแม่น่านอนเพราะเย็นสบาย อากาศถ่ายเทสะดวก ห้องผมอยู่ในมุมอับลม ต้องคอยเปิดหน้าต่างกับประตูให้ลมโกรก อากาศถึงจะถ่ายเท เสียงเคาะประตู ผมทำเป็นไม่สนใจ มันทั้งเคาะดังขึ้น ทั้งเรียกชื่อ

"มีอะไร พี่กำลังจะนอน"

ผมตะโกนออกไป

"เสื้อผ้าผมล่ะพี่ จะให้นอนยังไง"

ผมเดินไปค้นตู้เสื้อผ้า หาเสื้อพ่อให้มันอีกตามเคย คงไม่ใช่แกล้งให้ผมเปิดประตูนะ ไม่ได้กินหรอก เอ ผมยิ้มที่มุมปาก

"อ่ะ"

ผมแง้มประตูแล้วยื่นเสื้อกับกางเกงให้มัน แต่มันก็จับข้อมือผมไว้ทันที

"ทำไมไม่เปิดประตู"

"เอ๊ะ ไอ้นี่ ปล่อย"

"เปิด นะ"

มัน เอาตัวดันประตูเข้ามาได้ครึ่งหนึ่ง ผมก็เอาตัวดันไว้เหมือนกัน มันยังไม่ปล่อยข้อมือ ผมก็บิดมืออก ด้วยความที่ไม่อยากให้มันเข้ามาวุ่นวาย รำคาญมันเต็มที ผมดันตัวอัดประตูอย่างแรงมันเสียหลักประตูหนีบท่อนแขนมันอย่างแรง

"โอ๊ยย"

มือ มันยังโผล่พ้นประตูมา ความแรงของแรงอัดของประตู ทำให้ผมชะงักตกใจเหมือนกัน ถ้าผมโดนคงแขนหักแล้วแน่ๆ ผมเปิดประตูออก เห็นมันนอนดิ้นตัวงออยู่

"เอ้ย เจ็บไหม เอ พี่ขอโทษ"

ผมนั่งลงจับแขนมันมีรอยแดงเป็นแถบ

"โอ๊ย เจ็บ"

"เจ็บมากไหม พี่ขอโทษนะ"

"ผมเจ็บพี่ โอ๊ย"

มันไม่ยอมให้จับแขนมัน ผมเริ่มใจเสีย ไม่กล้าจับ แขนมันจะหักไหม ผมเริ่มคิด

"พี่เกลียดผมขนาดนี้เลยเหรอ"

มันพูดทั้งที่ยังนอนดิ้นอยู่ ตามันมองผมอย่างโกรธแค้น

"พี่ขอโทษ เอ พี่ไม่ได้ตั้งใจ"

"ไม่ต้องมาจับ ถ้ารังเกียจผมมากก็ไม่ต้องมายุ่ง"

มันตวาด จนผมชะงัก ไม่เคยเห็นมันตวาดผมมาก่อน ผมหน้าสลดลงทันที นี่ผมทำเกินไปเหรอ

"พี่ขอโทษ"

ผมพูดเสียงสั่น มันพยายามยกแขนมันขึ้นแต่มันก็ยังร้องอยู่

"ไปหาหมอไหม"

"ไม่ต้องมายุ่ง ผมจะเป็นยังไงก็ไม่ต้องมาสนใจ"

"เอ"

"แขนผมหัก เล่นบาสไม่ได้ พี่นั่นล่ะเป็นคนทำ พี่เกลียดผม พี่ทำลายผม"

มันตะโกนใส่หน้า ผมได้แต่เรียกชื่อมัน ไม่รู้ทำไมรู้สึกผิดเหลือเกิน เป็นห่วงก็เป็นห่วง กลัวว่าแขนมันจะหัก ตกใจที่โดนมันตวาดก็ตกใจ ผมร้องไห้ออกมา น่าอายที่สุด เรื่องแค่นี้ก็ร้องไห้ รู้สึกว่าช่วงนี้ผมจะเจ้าน้ำตาเหลือเกิน แต่ก่อนใครเห็นน้ำตาผมถือว่าเก่งมาก จ๋าเคยบอก แล้วไอ้นี่ล่ะ มันเป็นใครผมร้องไห้เพราะมันหลายครั้งแล้ว

"ฮ่าๆๆ ผมไม่เป็นไรหรอก ขี้แยไปได้"

มันหัวเราะเปลี่ยนสีหน้าทันที ผมค้างอยู่อย่างนั้นปรับอารมณ์ไม่ทัน ยิ่งรู้สึกน้อยใจ ผมเหมือนเป็นตัวตลกให้มันแกล้ง นี่ผมเป็นตัวอะไรในสายตามัน ยิ่งคิดน้ำตายิ่งหลั่งไหลออกมา น้อยใจ ท้อใจ

"เค้าแค่อยากรู้ ว่าตัวเองคิดยังไงกับเค้า ตอนนี้รู้แล้วล่ะ"

ด้วยความโมโห บวกความน้อยใจผมฟาดมือไปเต็มแรงที่หน้าของมัน

"เพี๊ยะ"

มันหน้าหันไปตามแรงตบ มันนิ่งอยู่ท่าเดิม

"ชอบความรุนแรงก็ไม่บอก เดี๋ยวจัดให้ ที่รัก"

มันมองผมด้วยสายตาที่โกรธแค้น แต่แฝงความต้องการเอาชนะมันโผเข้ามาตะครุบผมทันที

"ไอ้บ้า ปล่อย"

ผมร้องทั้งน้ำตา มันฉุดตัวผมให้ลุกไปกับมัน แต่ผมดิ้นขึนตัวไว้ มันจับตัวผมขึ้นพาดบ่า ผมทั้งดิ้นทั้งเตะ ทั้งต่อย แต่มันก็ไม่ยอม มันเปิดประตูห้องผมแล้วทิ้งตัวผมลงบนเตียงอย่างแรง จุก ตัวงอ มันขึ้นมาบนเตียงดึงกางเกงผมออกไปอย่างง่ายดาย ทั้งที่ผมพยายามจะแย่งเอาไว้ มันจับขาผมถ่างออก ผมถีบเข้าที่อกของมันอย่างบังเอิญ

"แกจะทำอะไร"

ผมตวาดแล้วพยายามดิ้นหนีแต่มันหน้าแดงดูโกรธผมมาก

"ก็พูดดีๆไม่ชอบ ชอบให้ใช้กำลัง"

มันกัดฟันพูด มันจับผมพลิกตัวแล้วขึ้นมาทับขาอ่อนไว้ ผมจะเอี้ยวตัวมาต่อสู้แต่มันใช้มือเดียวกดตัวผมหันกลับไป หน้าผมติดกับหมอนพูดเสียงอู้อี้ มันดึงกางเกงชั้นในผมออก แล้วแหกก้นผมออก

"อย่านะ ไอ้เอ อย่า ไอ้เลว"

ผมร้องไห้ ด่ามัน เสียงอู้อี้ ดังอยู่แต่บริเวณหมอน แต่มันดูเหมือนมันจะไม่ฟังอะไรแล้ว เพราะผมรู้สึกว่ามันเอาน้องชายมันมาจ่อที่ก้นผมแล้ว มันเอาน้ำลายมันทาที่ก้นแล้วแทงพรวดเดียว ผมร้องไม่ออก จะดิ้นหนีก็ทำไม่ได้ จุกในท้องน้อย เจ็บ ปวดแสบปวดร้อน

"เอ อย่า"

ผมร้องไห้ พยายามอ้อนวอนให้มันเห็นใจ แต่มันไม่ฟังเสียง มันกระแทกเข้ามาอย่างไม่ประนีประนอม ผมกัดหมอนน้ำตาไหล ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยเผชิญกับเหตุการณ์เลวร้ายแบบนี้มาก่อน คบเพื่อนก็เลือกคบแต่คนที่มีพื้นฐานจิตใจที่ดี ไม่ใช้ความรุนแรงในการต่อรองกัน แม้จะมีหลุดบ้างแต่ก็พยายามเตือนกัน นี่ผมกำลังใช้เวรใช้กรรมกับมันอยู่หรือ ไม่รู้ว่านานแค่ไหนกว่าที่มันจะสมใจมัน แต่พอมันเอาของมันออกจากร่างผม รู้สึกมีน้ำอุ่นๆไหลออกมาด้วย ผมนอนนิ่ง สะอื้นจนตัวโยน

"เฮ้ย เลือด"

มัน อุทาน แล้วรีบวิ่งไปห้องน้ำ มันกลับมาพร้อมผ้าขนหนูเช็ดหน้า มันเอามาเช็ดเลือดที่ไหลออกมา ผมสะดุ้งเพราะแสบตอนที่มันเอาผ้ามาเช็ด มันคงตกใจเพราะวิ่งกลับไปเข้าห้องน้ำแล้วเอาผ้ามาอีก มันเช็ดจนเลือดซึมๆ มันจึงหยุดแล้วมานอนข้างๆผม เอามือลูบหน้าเช็ดน้ำตาให้แต่ผมหันหน้าไปทางอื่น รู้สึกรังเกียจมันขึ้นมาจริงๆ เกลียดมันจับใจ

"เค้าขอโทษ น้าา ก็ตัวเองอ่ะ ชอบตบตีเค้า เค้าก็เลย อดใจไม่ไหว"

มันพูด แต่ผมยังคงร้องไห้อยู่ กะว่าจะไม่พูดอะไรแรงๆ ถนอมน้ำใจกันไว้แล้ว แต่คงไม่ไหวแล้ว ต้องพูดกันให้รู้เรื่อง ยิ่งไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น มันยิ่งเกิดขึ้น

"ตัวเองเจ็บเหรอ เดี๋ยวเค้าทายาให้น้า ตัวเองอย่าโกรธน้า"

มันลุกไปทันที ผมกำลังอ้าปากจะด่ามัน กะจะเอาให้แตกหักกันไปเลย ชาตินี้อย่าได้หวังจะเจอกันอีกเลย มันเดินไปที่ตู้ที่ผมเคยเอายามาทาให้มัน

"โอ๊ย" ผมร้อง เพราะมันเอายาทาแผลสดใส่สำลีทาพรวด

"เจ็บเหรอ ทนหน่อยน้า"

"นี่ ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน ไอ้เลว"

"ไม่เอา ไม่พูด เลือดยังไม่หยุดไหลเลย ตัวเองอย่าพูด"

มันเอามือมาปิดปากผมไว้

"โอ๊ยยยย ไอ้ บ้า ฉันเกลียดแก"

เสียงผมฟังไม่เป็นคำอยู่ในลำคอ เพราะมันกดมือแรงกะไม่ให้ผมพูดอะไรเลย ผมร้องไม่ใช่เจ็บ แต่เจ็บใจผมด่ามันไม่ได้ ผมทำอะไรมันไม่ได้ ผมกัดมือมันแต่มันก็บีบปากผมไว้ ร้องไห้อย่างเดียวเท่านั้นที่ผมทำได้ตอนนี้

"โอ๋ๆ เดี๋ยวก็หาย นะคะ อย่าดิ้นมากสิตัวเอง เดี๋ยวแผลเปิดน้า มาเดี๋ยวเค้าเป่าให้ เพี้ยง หาย"

ผมเศร้าใจในชะตากรรมของตัวเอง มันเหมือนรู้ว่าผมคงจะด่ามัน มันจึงรีบอุดปากผมไว้ น้ำลายผมไหลออกมาเลอะมือมันเปื้อนหมอน สภาพของผมตอนนี้ดูน่าสมเพชนัก มันคลอเคลียอยู่อย่างนั้นจนผมเริ่มอ่อนแรง ในที่สุดผมก็หลับไป ตอนนี้ผมไม่ได้เกลียดมันเท่ากับที่ผมเกลียดตัวเองแล้ว ที่จริงผมเป็นคนอ่อนแอมากเพียงนี้เชียวหรือ ผมไม่มีทางที่จะทำให้มันหยุดพฤติกรรมแบบนี้ได้เลยหรือ ผมไม่มีปัญญาที่จะแก้ไขมันได้ ผมเป็นอะไรไป แกเป็นอะไรไป โย