Boy's Story ให้รักนำทางใจ ตอน 21

ผมตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดมันอีกแล้ว รู้สึกเจ็บแปลบๆที่ก้น มันเอาแขนข้างซ้ายช้อนที่ใต้คอผม ส่วนแขนขวาก็กอดผมไว้ ไม่เข้าใจว่ามันนอนหลับได้ยังไง ส่วนผมเองคงเหนื่อย หรือล้า แต่หลับสบายอยู่ในอกของศัตรู รู้สึกตัวว่าผมเองนอนซุกอยู่อยางนั้น นอนเหมือนอยู่ในที่ที่ปลอดภัยและอบอุ่นที่สุด ผมขยับกายแต่ความเจ็บปวดมันเตือนให้รู้ว่าเมื่อคืนผมโดนมันทำร้าย นึกถึงเรื่องที่เกิด มันเหมือนกับสัตว์ป่าหยาบเถื่อน เลวร้ายชั่วชีวิตนี้คงไม่เลวร้ายเท่าเมื่อคืนอีกแล้ว ผมผละตัวเองออกจากพันธนาการของมัน รู้สึกหัวหมุนติ้วๆ ปวดไปทั้งร่าง ตัวรุมๆ ตายล่ะสิ ผมตัวร้อน ผมเอามือแตะหน้าผาก แต่ก็ฝืนตัวเองลุกออกจากเตียง


"อือ จะไปไหนคะ"

เสียงมันยังคงงัวเงีย ผมรังเกียจมันเหลือเกิน อยากจะเอาหมัดยัดเข้าที่หน้าของมัน ที่นอนทำหน้าเหมือนเด็กอ่อนไม่รู้ประสีประสา

"ยังเจ็บอยู่ไหมคะ"

ไอ้เลว ยังมีหน้ามาถาม ผมได้แต่มองมันตาขวาง แต่มันกลับยิ้มพริ้มเพราไม่สะทกสะท้านต่อสายตาของผมเลย

"ไหน เค้าดูหน่อย บวมอ่ะปล่าว"

มันทำท่าจะมาดูก้นผม ต้องเอามือผลักหัวมันออก แล้วผมรีบตะเกียกตะกายลุกจากเตียงไปเข้าห้องน้ำ ทีนี้เองผมเพิ่งเข้าใจว่ามันทรมานมากแค่ไหน ของเสียที่ถูกปล่อยออกจากร่างกายมันเสียดสีเข้าโดยตรงกับรอยแผล ผมต้องสะดุ้งจนน้ำตาไหล กว่าจะเสร็จเล่นเอาผมร้องไห้เลย ยิ่งโดนน้ำยิ่งแสบไปถึงสันหลัง น้ำตาร่วงแล้วร่วงอีก ผมเอากระดาษชำระเช็ด ต้องตกใจหน้าซีด เพราะมันมีคราบเลือดซึมติดมาด้วย ผมใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำเกือบชั่วโมง ทรมานยิ่งกว่าสิ่งใดที่ผมเคยเผชิญมา ความเกลียดมันเพิ่มเป็นทวีคูณ ผมจะไม่พูดกับมัน จะไม่มองหน้ามัน พอกันทีจะไม่ทนเอาตัวเองเข้าไปแลกกับคนทุเรศอย่างมัน ผมได้อะไรจากการสอนมัน เงินเล็กน้อยเท่านั้นหรือ มันเพียงพอแล้วหรือกับการที่ผมต้องเป็นทุกข์ทั้งกายและใจขนาดนี้

ผมเดินลงมาหน้าบ้านเปิดน้ำรดต้นไม้ ไม่อยากเหม่อลอย ไม่อยากคิดอะไร ยิ่งคิดยิ่งไม่มีทางไป ทำให้มันจบๆไปเสียดีกว่า ผมสะดุ้งเพราะมันมาสวมกอดข้างหลัง

"ไม่เอา ตัวเองไม่ต้องทำ เดี๋ยวเค้าทำเอง มาๆ"

มันหอมแก้มผมทีหนึ่งแล้วแย่งสายยางไปจากมือ ผมขืนตัวออกแต่มันก็ไม่ยอม ผมกระทืบเท้ามัน

"โอ๊ย ตัวเอง อ่า เค้าเจ็บนะ"

มันโอดครวญแต่เหมือนไม่เจ็บจริง มันยังไม่ยอมปล่อยผมออกจากวงแขนของมัน ผมกัดกรามกรอด มองหน้ามัน ผมจับปลายสายยางยัดเข้าไปในปากของมัน จนมันสำลักน้ำ มันถึงยอมปล่อย

"โห ตัวเองเล่นแรงอ่า เค้าไม่สู้น้า"

มันล้อเลียน ไม่มีทีท่าว่าจะโกรธ กลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกโมโหขึ้นมากเป็นเท่าตัว

"เค้ารู้น้า ว่าตัวเองเกลียดเค้า ไม่อยากคุยกับเค้า แต่เค้ายอมตัวเองน้า อย่าโกรธเค้าเลยน้า เดี๋ยววันนี้ให้เค้าทำอะไรเค้ายอมทำทุกอย่างนะคะ"

มันขยับตัวจะเข้ามาพัวพันอีก ผมยกมือขึ้นเป็นทีท่าว่าจะทำร้ายมันแน่ๆถ้ามันเข้ามา

"นี่รู้ตัวไหม ตัวเองเวลาโกรธ หรืองอนน่ะ น่ารักที่สุดเลย เนี่ยเค้าน่ะหลงตัวเองแล้วน้า"

มันทำหน้าล้อเลียน ผมกลับโมโหเอาสายยางฟาดไปที่ตัวมัน ทีนี้มันไม่ยอมมันกลับเอาน้ำฉีดมาที่ตัวผม ผมพยายามแย่งสายยางคืนมาจากมัน แต่ด้วยความที่มันตัวสูงกว่าใหญ่กว่ามันแย่งสายยางไปได้ ผมมองหาอาวุธอันอื่นเห็นไม้กวาดทางมะพร้าววางอยู่ริมกำแพง ผมปรี่เข้าไปคว้ามาทันที

"เฮ้ย ตัวเอง จะฆ่าผัวเลยเหรอ"

มันทำสีหน้าตกใจ แต่แววตาไม่ได้กลัวเลยสักนิด ผมกัดฟัน เอาวะขอสักที ผมหวดด้ามไม้กวาดเข้าไปกลางหลังมัน

"โอ๊ย เล่นแบบนี้เหรอ นี่แน่ะ"

มันเด้งตัวหนี พยายามแย่งไม้กวาดจากมือผม แล้วฉีดน้ำใส่หน้าผม แต่ผมก็หวดเอาๆ ตอนนี้เองผมสังเกตุเห็นสีหน้ามัน มันโกรธแต่กัดฟันทนอยู่เพราะเห็นมันกัดกรามปูดโปน ได้แต่ร้องเจ็บ พยายามยื้อแย่งไม้กวาดจากมือ แต่ไม่ป้องไม้กวาดจากการตีของผมเลย ผมฟาดไปหลายที มันพยายามหลบ จนมันหยุดนิ่งหันหลังให้ผมฟาด ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ตอนนี้เกลียดมัน ขอตีให้หนำใจก่อน พอมันนิ่งไม่ดิ้นหนีผมเองก็รู้สึกละอายใจ ตีไปสองสามทีก็หยุด เสื้อยืดสีขาวเปียกน้ำของมันมีรอยนูนแดงขึ้นมาทันตา เอ๊ะ มีเลือดซึมออกมาด้วย ทีนี่ผมเองที่ตกใจ ทิ้งไม้กวาดลงจากมือ

"พอใจแล้วเหรอคะ"

มันพูดเสียงเรียบ เรียบจนน่ากลัว มันหันมามองผมด้วยสายตาแปลกๆ มันคงไม่ทำอะไรผมอีกนะ ถ้าทำอีกขอให้มีเรื่องกันให้ถึงที่สุด ผมคิดในใจ

"ตัวเอง มือหนักเหมือนกันนะเนี่ย สงสัยถ้านอกใจตายแต่เรา"

มันพูดแล้วยิ้ม ผมรู้สึกไม่ดี ไม่ได้รู้สึกผิด ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยทำร้ายร่างกายใคร เมื่อครู่ผีร้ายตนไหนมันเข้าสิงผมอีก มันก้มลงหยิบสายยางไปรดน้ำต้นไม้ต่อ ผิวปากอย่างอารมณ์ดี ผมมองมันอย่างสะท้อนใจ เลือดซึมออกมาเด่นชัด ผมตกใจ แต่ก็ไม่อยากคุยกับมัน บอกกับตัวเองไว้แล้ว ว่าจะไม่คุยกับมัน แต่.....

"เลือด"

ผมพูดเสียงเบาเหมือนมีคนบีบคอไม่ให้เสียงเล็ดออกไปตอนจะพูด มันทำเป็นไม่สนใจ

"หลังเธอ มีเลือด"

ผมกัดฟันพูดออกไป

"ช่างมันเถอะ เมื่อคืนตัวเองก็เลือดออกเหมือนกันนี่ แค่นี้เค้าไม่เป็นไรหรอก"

มันพูดโดยไม่หันหน้ามา ผมรู้สึกจุกในอก มันพยายามจะทำอะไรของมัน ไอ้เด็กคนนี้ ผมยืนมองอยู่นาน กำลังถกเถียงกับตัวเองว่าจะปล่อยให้มันดูแลเอง หรือจะทำแผลให้มันดี แต่เมื่อคืนมันก็ล่วงเกินผมอย่างที่ไม่น่าให้อภัย ช่างมันเถอะ มันจะได้จำแค่นี้ไม่ตายหรอก แต่เลือดที่ซึมออกมานอกเสื้อมันเริ่มแดงจนหลังของมันเริ่มถูกสีแดงจากเลือดปกคลุม

"ยังไงเราก็โตกว่าน้องนะโย สิ่งไหนดีก็บอกก็สอน อย่าเอาแต่ตนเป็นที่ตั้ง อย่าเอาแต่อารมณ์มาตัดสินทุกอย่างไป"

เสียงของแม่ก้องกังวานในหัว เฮ้อ ผมต้องทนอยู่อย่างนี้อีกนานไหมครับแม่ ผมถามตัวเอง แล้วก็เดินไปข้างหลังมัน

"ถอดเสื้อออกสิ"

ผมพูดกึ่งออกคำสั่ง มันหันหน้ามา

"โห ที่รักจะเอาตรงนี้เลยเหรอ ไม่อายคนเขาเหรอ"

ผมไม่ต่อล้อต่อเถียงกับมัน แต่มองหน้ามันอย่างตำหนิ

"อ่ะๆ ทำตาดุใส่ไปได้ ตัวเองน่ะจะไหวเร้อ"

มันยังไม่ยอมลงง่ายๆ

"ถอด"

"จ้าา สุดที่ร้าก"

มันยังคงลากเสียงล้อเลียน ผมพยายามระงับความโกรธไว้ แต่ด่ามันด้วยสายตา มันถอดเสื้อออกอย่างยากลำบาก เพราะมันคงเจ็บ

"เจ็บอ่ะ"

"ยกแขนขึ้น"

ผมเห็นจะไม่เข้าท่า จึงบอกให้มันยกแขนขึ้น มันถลกเสื้อขึ้นได้แค่ครึ่งตัว เสื้อคงโดนแผลเห็นมันสะดุ้งตัว มันยอมยกแขนขึ้นโดยดี แต่ก็ยังมองผมยิ้มๆอยู่ ผมเข้าไปใกล้ๆมันแต่ก็พยายามรักษาระยะห่างเอาไว้ ผมช่วยมันถอดเสื้อพอพ้นศรีษะแต่ก็ติดอยู่ที่แขน ด้วยความที่มันตัวสูงกว่าผม จำเป็นต้องเขย่ง มันเอาเสื้อไว้ที่ปลายมือทั้งสองแล้วเอาแขนลงอ้อมลงกอดผมไว้ทันที

"ตีเค้าอีกเถอะ ถ้าตัวเองจะยังคงอยู่อย่างนี้ เค้าไม่ขออะไรแล้ว"

มันพูดเสียงหวาน ผมรู้สึกเขินขึ้นมาแว๊บหนึ่งในความคิด แต่ก็สลัดมันออกไป

"จะทาไหมยา"

ผมทำเสียงแข็ง มันยังคงกอดผมไว้ หน้ามันจะจรดกับหน้าผมอยุ่แล้ว หยดน้ำที่เกาะตามหน้าของมันหยดลงใส่หน้าผม

"บางครางามดั่งน้ำค้างต้องแสงแรกดรุณี บางคราดังอัคคีห่อหุ้มด้วยกฤษณา"

ผมสะบัดหัวตัวเอง ให้ความคิดเพ้อเจ้อ เลื่อนลอยนี้หลุดหายไป ผมจ้องตามันเขม็ง มันยิ้มแหยๆ แล้วถึงปล่อย ผมดูข้างหลังมันก็ต้องตกใจ ผมตีแรงขนาดนี้เลยหรือ รอยนูนแดงสามสี่รอย แต่รอยที่หนักสุดดูจะแดงใหญ่กว่ารอยอื่นๆ ซ้ำยังมีรอยแตกคงเพราะตีซ้ำรอยเดิมมีเลือดไหลซึมออกมา นี่มันได้ไปกี่แผลแล้วตั้งแต่มันล่วงเกินผม รอยกัด รอยประตูหนีบ รอยที่หลัง นึกแล้วก็สงสาร แต่สะใจสมน้ำหน้าลามปามดีนัก แต่รอยพวกนี้ไม่กี่ปีมันก็เลือนหายแต่รอยที่มันสร้างไว้ให้ผมล่ะ จะให้ลบออกยังไง

"ไปทายา"

ผมออกคำสั่งแล้วเดินเข้าบ้านไปโดยไม่สนใจมัน ผมเดินไปที่ตู้เก้บหนังสือด้านล่าง กล่องยาใหญ่กว่าในห้องของผม หยิบผ้าเช็ดตัวมาด้วยเพราะตัวมันยังเปียกน้ำอยู่

"หันหลังมาสิ"

ผมสั่งมัน เพราะมันนั่งแต่ยังมองหน้าผมตาปริบๆ มันยอมหันแต่โดยดี ผมค่อยๆเอาผ้าเช็ดตัวซับน้ำออกจากหลังมันก่อน แล้วยื่นให้มันเช็ดตัวที่เหลือเอง ผมเอาสำลีชุบแอลกอฮอล์ค่อยๆทาที่รอยแตกกลางหลัง

"โอ๊ย เบาๆหน่อยสิคะ เค้าเจ็บน้า"

มันร้อง ผมหมั่นไส้เลยเพิ่มแรงกด มันถอยหนีออกไป

"เจ็บเป็นด้วยเหรอ รู้ไว้ คนอื่นเขาก็เจ็บเหมือนกัน"

ผมพูดออกไป ให้มันรู้เรื่องที่มันทำเมื่อคืนว่าผมเองก็เจ็บปวดกว่ามันหลายเท่านัก

"อ่า แก้แค้นเค้าเหรอ"

ผมไม่ตอบแต่ล้างแผลให้มันเสร็จก็เอายาทา แล้วเอาผ้าก็อตปิดแผลไว้ ผมหันมาเช็ดน้ำออกจากตัวผมบ้าง เพราะเปียกไปทั้งหัวเหมือนกัน ผมรู้สึกหนักหัวมากเวียนหัวเหลือเกิน ตาเริ่มพร่ามัว นี่ผมเป็นไข้หรือนี่ ผมเอามือขึ้นแตะหน้าผาก หลับตา

"เอ้ย ตัวเอง ไม่สบายเหรอ ตัวร้อนเชียว"

มันร้องไม่รู้ว่ามันหันมาเมื่อไหร่ มันเอามือแตะหน้าผากผม แต่ผมยังไม่ลืมตา หนาว ผมกอดตัวเอง

"ขึ้นไปนอนดีกว่าไหมคะ เดี๋ยวเค้าพาขึ้นไป"

มันลุกขึ้นพยายามจะพยุงตัว แต่ผมอ่อนแรง ไม่มีแม้แต่แรงที่จะยันกายลุกขึ้น มันอุ้มผมขึ้นทันที

"ไม่ ไม่"

ผมคราง

"อย่าดื้อ ไม่สบายขนาดนี้ยังมีแรงตีเค้าจนเลือดออกนะ"

มันบ่นพูดอะไรอีกไม่รู้ แต่ผมเริ่มเวียนหัวไม่รู้เรื่องแล้ว มันค่อยๆวางผมลงบนเตียงมันเอาผ้าห่มมาคลุมให้

"ยาๆ อยู่ไหนหว่า"

มันเดินกลับไปกลับมา ไปเปิดกล่องยาที่วางอยู่บนโต๊ะ มันเดินออกไปจากห้อง แล้วกลับเข้ามาใหม่

"ที่รัก กินยาหน่อยนะคะ"

มันพยุงหัวผมขึ้น มันจะฆ่าผมหรือเปล่านี่ ผมคิดในใจแต่ก็อ้าปากรับยาสองเม็ดแล้วมันก็กรอกน้ำตามให้ ผมล้มตัวลงนอนซุกกายอยูในผ้าห่มเหมือนเดิม มันแทรกตัวเข้ามาในผ้าห่มแล้วกอดผมไว้

"เดี๋ยวเค้านอนเป็นเพื่อน"

"อย่า เดี๋ยวติดไข้"

ผมพูดเสียงฟังไม่ได้ศัพท์

"ไม่เป็นไร เค้าแข็งแรง นอนนะคะ จะได้หาย หนาวไหม มาเค้ากอด"

มันกอดผม พรมจูบทั่วหน้า ผมรำคาญมันเหลือเกิน แต่ครั้งนี้ไม่มีแรงจะดิ้นหนี ไม่มีกำลังจะขัดขืน ความเจ็บปวดภายนอกที่รั้งตรึงเมื่อตอนเช้า ผมแทบไม่รู้สึกหรือรู้เรื่องเลย กลับอ่อนล้า หมดแรง เวียนหัว หนาว มันก็กอดผมหลวมๆ ลูบตามตัว จูบหน้าผาก ความจริงก็เพลินดีนะ แต่ถ้าผมยังมีฤทธิ์อยู่ มันคงไม่ได้ทำแบบนี้ ผมหลับไปในอ้อมกอดของมัน เบียดตัวเข้าหามันคงเพราะหนาว พอเริ่มได้ที่ผมก็เคลิ้มเหมือนได้ยินเสียงหนึ่ง ร้องเรียก

"โย คิดถึง พ่อไหมลูก"

"พ่อ พ่อไปไหนมา รู้ไหม โยกับแม่คิดถึงพ่อทุกวัน"

"พ่อไปทำหน้าที่รับใช้ชาติน่ะลูก พ่อคิดถึงลูกกับแม่ทุกวันเหมือนกัน"

"เมื่อไหร่พ่อจะกลับมา พ่อ โยคิดถึงพ่อเหลือเกิน พ่อกลับมาหาเราได้ไหม พ่อ จ๋า"

"เข้มแข็งไว้นะโย เราต้องเป็นคนดูแลแม่แทนพ่อนะ ไม่เอาลูกอย่าร้องไห้ พ่ออยู่ตรงนี้เฝ้าดู โยกับแม่ตลอดเวลา"

"พ่อ"

น้ำตาซึมออกหางตา ปลื้มใจระคนกับร้าวใจ ไม่เคยฝันเห็นพ่อเลย ภาพของพ่อในชุดลายพรางทหารยังแจ่มชัดเหลือเกิน เสียงของพ่อดังกังวานเหมือนมากระซิบอยู่ข้างๆหู

"ฝันร้ายเหรอคะ คนดี"

อีกเสียงที่คุ้นเคยดังกระซิบอยู่เหนือใบหน้า รู้สึกมีมือปาดน้ำตาออกจากแก้ม ผมไม่ลืมตาแต่หลับต่อด้วยความอ่อนล้า