Boy's Story ให้รักนำทางใจ ตอน 9

วันทำงานผ่านไปอย่างรวดเร็ว พี่ตั้มมารับไปกินข้าวเย็นคืนวันศุกร์ เขาดูแปลกๆไป หรือว่าผมเองที่มีเรื่องคิดในใจ ไม่นี่เรื่องนั้นก็หายคาใจแล้ว ผมคงคิดมากไปเอง ดูเขาเลื่อนลอย เหมือนอยากจะบอกอะไร แต่ก็ไม่พูด หรือว่าเขามีเรื่อง แต่ถามเขาก็บอกไม่มีอะไรนี่ ผมจึงไม่ได้ถามอีก คอยสังเกตุอยู่ห่างๆ เชื่อใจเขาว่าถ้ามีปัญหาอะไรเขาคงบอกแล้ว 

ไม่อยากเชื่อว่าผมต้องไปสอนหนังสือให้ไอ้บ้านั่นแล้ว คิดแล้วก็กลุ้ม นี่จะเจอมันกวนอะไรอีก

วันนี้ผมไปถึงบ้านอาจารย์ปริศนาเกือบเก้าโมง ครึ่ง ไม่ได้ตื่นสาย แต่รถในซอยอ่อนนุช ติดมากทั้งที่เป็นวันเสาร์ ยังมาติดตรงแยกพระโขนงอีก เลยมาช้า พอมาถึง อาจารย์ปริศนากับโอก็เตรียมออกจากบ้านแล้ว ผมทักทาย ก่อนจะส่งทั้งสองออกจากบ้านไป รู้สึกอายเหมือนกันที่มาสาย รู้สึกว่าโอจะคล้ำขึ้น เบ้าตาเป็นรอยสายแว่นตาว่ายน้ำ เห็นแล้วพลอยให้นึกถึง กบ เพราะเหมือนหมีแพนด้า คิดแล้วก็ยิ้ม ผมเดินขึ้นไปชั้นบน ทำใจไว้แล้ว ว่ามันคงยังไม่ตื่น แต่เสียงเปิดเพลงดังออกมาจากห้อง ผมจึงเคาะประตูห้อง

"เปิดเข้ามาเลยพี่"

มันตะโกนออกมา ผมจึงเปิดประตูเข้าไป ชะงัก เพราะมันไม่ได้อยู่คนเดียว มีเด็กหน้าตาคงจะรุ่นเดียวกัน นั่งเล่นเกมอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ส่วนมันก็นอนร้องเพลงอยู่บนเตียง ทำไมอาจารย์ปริศนา หรือโอไม่บอกสักคำ ว่ามันมีเพื่อนมาค้างด้วย ตายล่ะสิ เริ่มประหม่า ลำพังมันคนเดียวนี่ก็จะแย่อยู่แล้ว นี่ดันพาเพื่อนมาอีก เอาล่ะสิ

"หวัดดีพี่" มันทัก "มาสายนะวันนี้"

"อืม รถติดน่ะ"

ผมแก้ตัวไป ทั้งที่ยังยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าประตู

"เฮ้ย ไอ้บ๊อบ นี่ไง พี่โยที่กูบอก"

มันตะโกนบอกเพื่อน เพราะเปิดเพลงเสียงดัง

"หวัดดีครับพี่"

ไอ้นั่นพยักหน้าให้ผม ผมดูเด็ก หรือว่าเด็กมันไม่มีมารยาท จะยกมือไหว้สักหน่อยก็ไม่ได้

"จะสอนเลยไหมพี่ จะได้ไม่เสียเวลา"

มันบอก แล้วลุกจากเตียง ไปเอาโต๊ะญี่ปุ่นมากาง

"มึงเงียบๆ นะไอ้เหี้ย อย่ารบกวนเดี๋ยวกูจะเรียน"

มันเข้าไปหยิบหนังสือที่โต๊ะ ตบหัวเพื่อนไปทีหนึ่ง

"โอ๊ย ไอ้ห่า ว่าแต่ พี่เขาน่ารักดีนะมึง กูจีบได้ป่ะ"

มันกระซิบกัน แต่เหมือนจะไม่ได้กระซิบเพราะพูดแล้วยิ้มหันมาทางผม

"ส้นตีน กูไม่ให้ใครจีบหรอก เด็กกู ไอ้สัตว์"

ดูมันพูด ผมอยากจะเข้าไปตบปากมันจริง ลามปามขึ้นทุกวัน

"หวงไปได้ มึงเป็นตุ๊ดเหรอไอ้สัตว์ ถึงหวงพี่เขาไว้คนเดียว"

"ไอ้เหี้ย มึงดิเป็นตุ๊ด ไหนบอกชอบอีจอย แล้วนี่อะไร สัตว์ จะมาจีบพี่เขา"

"อ้าว ไอ้นี่ มึงไม่รู้เหรอ ใครๆ เขาก็เคยทั้งนั้นล่ะกับเกย์น่ะ"

ทำไมพวกมันถึงพูดกันอย่างสนุกปากจัง ผมยืนโกรธตัวสั่นอยู่ ทำไมมันไม่ให้เกียรติกันบ้าง ผมทิ้งเป้ลงพื้นอย่างแรง

"จะเรียน มั้ยครับ หรือจะทะเลาะกัน"

ผมชักหมดความอดทน หันไปมองมันตาขวาง

"นั่น เอาแล้วไหมล่ะ มึงกลับบ้านไปเลยไอ้บ๊อบ ไอ้เหี้ย กูจะเรียน"

"ขอโทษครับ พี่ ผมจะอยู่เงียบๆ นะครับ ไม่กวนแล้ว"

มันหันมาทำหน้าจ๋อยโค้งหัวให้ เอ กลับมานั่งลงที่โต๊ะ ส่วนไอ้นั่นก็นั่งเล่นเกมต่อไป

"วันนี้พี่ ทวนเรื่อง tense ให้ผมหน่อยสิ อยากจะจำให้ได้ ตอนบ่ายค่อยเรียนออกเสียง"

เออนะ มีหัวคิดเหมือนกันนี่ ไอ้บ้า ทีแบบนี้วางแผนออกคำสั่งเชียว

"ครับ งั้นเริ่มกันเลยนะ"

ผมสอนเพิ่มเติมเรื่อง tense ให้มัน แล้วก็ยกประโยคตัวอย่าง พอเรียนไปได้สักพัก เพื่อนมันก็เลิกเล่นเกม เดินมาที่เตียง ตัวมันขนาดไล่เลี่ยกัน แต่เอดูเหมือนจะตัวใหญ่กว่า มันทิ้งตัวลงเตียงอย่างแรง แล้วก็หันหน้ามาดูเรา

"พี่ๆ สอนผมด้วยดิ ผมก็อ่อนภาษาอังกฤษ" มันพูด พลางเท้าคาง

"มึงไปจ้างคนอื่นดิ พี่เขาสอนกูคนเดียว"

"ไอ้ห่า หวงไปได้ ผมให้เยอะกว่ามันนะพี่ ห้องผมก็ไม่รกแบบนี้ด้วย"

เอมองเพื่อนตาขวาง

"มึงกลับบ้านไปเลยไป กูเสียสมาธิ"

"ไม่เอากูก็อยากเรียน หรือว่ามึงจะทำอะไรกัน"

พูดแล้วมันก็อมยิ้ม

"ไอ้สัตว์ เดี๋ยว ตีนยัดปากแม่ง เลยมึง"

"เอ่อ"

ผมกะจะพูดอะไรออกไปบ้าง เพราะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นอากาศธาตุ มันทั้งสองหยุดหันมามอง แต่ไอ้คนที่พูดยังยิ้มๆ อยู่

"พี่ ไปข้างล่างแป๊บนะ หิวน้ำ"

ไม่พูดเปล่า ผมลุกเดินออกไปเลย ลงไปตั้งสติในครัว อดทนเอานะโย ผมปลอบตัวเอง มันยังเด็ก อย่าไปใส่ใจ เข้มแข็งไว้ ผมกลืนน้ำเย็นลงคอ แก้วหนึ่งไม่พอ เอาอีกแก้ว เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก รู้สึกอาย อยากจะด่ามันทั้งสองคน ไม่มีคนสอนมารยาทให้หรือไง แต่ก็พูดไม่ได้ มันกระทบไปเสียทุกฝ่าย โอย อะไรกันนักหนา ทุกวันที่มาสอนมันเลยเหรอ ผมนั่งอยู่ในครัวสักพักก็ได้ยินเสียงเอะอะ แล้วก็เสียงลงส้นเท้าลงมาจากข้างบน

"ไอ้เหี้ย หวงนะมึง จำไว้ กูจะบอกอี ครีม ว่ามึงชอบตุ๋ยผู้ชาย"

"ไอ้สัตว์ กูก็จะบอกอีจอย ว่ามึง อยากจีบพี่กู กลับบ้านไปเลยมึง ไอ้เหี้ย รู้งี้กูไล่กลับบ้านตั้งนานแล้ว"

เสียงด่าทอกันไล่หลังกันลงมา

"ผมไปนะครับพี่ วันหลังสอนผมบ้างนะ อิอิ"

มัน คงพูดเล่นผมรู้ เพราะดูท่ามันอยากจะแกล้งผมมากกว่า ผมโผล่หน้าเข้ามาในครัวก่อนที่จะหอบเป้ออกจากบ้านไป เอตามออกไปด่าเพื่อนจนลับตาไปจากประตูบ้าน

"โทษทีนะพี่ เพื่อนผมมันไม่มีมารยาท"

มันเดินเข้ามากินน้ำในครัว แหม ยังกับแก มีมารยาทยังงั้นล่ะ ผมเหน็บมันอยู่ในใจ แต่ไม่รู้เบะปากออกไปหรือทำท่าอะไร

"พี่ด่าผมในใจเหรอ รู้นะ ไหน ด่าผมว่าไง"

"เฮ้ย บ้าเหรอ พี่จะไปด่าเราทำไม หาเรื่อง"

"ไม่รู้ล่ะ เห็นเบะปาก เห็นไหม ผมบอกแล้วอย่าทำตัวน่ารักมากดิ เพื่อนผมมันจะมาจีบเอา"

"เฮ้ย เป็นบ้า พวกเธอเป็น อะไรกัน ไหนบอกเป็นผู้ชายไง"

ผมลากเสียง คำว่าชาย เพราะรู้สึกหมั่นไส้

"อ้าว เป็นผู้ชาย ได้ชายเป็นยอดชาย พี่ไม่เคยได้ยินเหรอ"

มันพูดหน้าตาเฉย

"ทุเรศ ระวังเถอะ ระวังจะโงหัวไม่ขึ้น"

ผมพูดเสียงเบา เพราะไม่น่าจะพูดออกไปเลย เหมือนไปเปิดช่องให้มัน

"งั้น พี่ลองกับผมหน่อยสิ จะได้รู้ว่าจะดีจริงป่ะ"

นั่น เอาแล้วไหมล่ะ

"ไอ้บ้า อย่ามาพูดเล่นๆนะ รู้ว่าอยากลอง อยากรู้ แต่เรื่องแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องที่จะมาทำเล่นๆ"

ผมพูดวกไปวนมา เพราะไม่รู้จะหาอะไรมาโต้เถอียงกับมัน ให้ออกจากประเด็นนี้

"ผมไม่ได้ล้อเล่น"

มันพูดแต่ยังอมยิ้มอยู่ จนผมชักโมโห

"พี่ไม่สนหรอกว่าเรา จะล้อเล่นหรือเปล่า แต่ พี่ไม่เล่นด้วย"

"โห เล่นตัวว่ะ นะนะ พี่ ทำไมคนมันถึงชอบเป็นกันจังเกย์นี่"

"แล้วไม่กลัวว่าเราจะเป็นเกย์ไปด้วยเหรอ" ผมย้อน

"ไม่เป็นหรอก ลองแค่นี้ไม่เป็นหรอกน่า แหม ทำยังกะเป็นหวัดจะได้ติดกันง่ายขนาดนั้น"

ผมไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับมันแล้ว เบื่อ พูดไม่รู้เรื่อง

"ไปเรียนเถอะ เสียเวลามามากแล้ว"

ผมพูดแล้วเดินออกจากครัวไปโดยไม่สนใจมัน แต่ก็ต้องสะดุ้ง หันหลังกลับ เพราะมันตีก้นผม

"เฮ้ย ทำไรน่ะ"

ผมร้องลั่น

"ก้น นุ๊ม นุ่ม"

"ไอ้บ้า ชั้นเป็นพี่แกนะ"

"เป็นพี่แล้วไม่สอนน้อง เนี่ยนะ"

"โว้ย ทำไมพูดไม่รู้เรื่อง ไอ้บ้า"

ผมตะโกนใส่มัน แล้วหน้าแดง วิ่งขึ้นบนห้องไป ทำไมต้องอาย ไม่เข้าใจเหมือนกัน 
ผมกลับไปนั่งที่โต๊ะ หงุดหงิดขึ้นมาทันที สอนหนังสือยังไม่เท่าไหร่ กวนใจอีกแล้ว
กว่ามันจะขึ้นมาบนห้องก็นานพอสมควร จนผมระงับจิตใจให้เป็นปกติ แต่ มันกลับเข้ามาในห้อง
พร้อมกับใส่กางเกงเล่นบาสฯ กับใส่เสื้อกล้าม เหมือนจะไม่ใส่กางเกงใน เพราะ เห็นมันแกว่งๆ มันมานั่งข้างผมทันที

"ร้อนจัง ถอดเสื้อดีกว่า" มันพูด

"เฮ้ย ทำไม ไม่นั่งที่เดิม นั่งตรงนี้อึดอัด"

ผมขยับตัว เพราะมันทำท่าจะเบียดเข้ามา

"ไม่อึดอัดหรอก อบอุ่นดี"

"ไหนบอกร้อนไง"

"อยากถอดเสื้อเฉยๆ พี่ดูกล้ามผมดิ ผมมีกล้ามด้วยนะ"

มันยกแขนขึ้นเบ่งกล้ามให้ดู ไอ้บ้า อยากดูตายล่ะ ผมจะทำยังไงดี

"เรียนต่อเถอะ เอาอีกสักหน่อยค่อยลงไปกินข้าว"

ผมพยายาม ไม่สนใจ มันทำน่าเซ็งเพราะ ท่าทีของผมที่ไม่ได้สนใจมันเลย พอเรียนไปสักพัก

"เมื่อยหลังจัง"

ว่าแล้วมันก็นอนหงายหลังลงเลย พร้อมทั้ง ถลกขากางเกง ขึ้นสูงจนเกือบเห็น น้องชายของมันที่กำลังตื่นตัว ผมร้อนไปทั้งหน้า โอย มันจะยั่วไปถึงไหน
รู้สึกว่าตัวเองหน้าแดง ร้อนชาไปหมด

"พี่ๆ พี่ว่าของผม นี่ใหญ่ไหม"

กรรม

"ไอ้บ้า อะไร มาเรียนต่อเร็วๆ"

ผมพูดเสียงสั่น

"ก็ไอ้เนี่ยพี่ น้องชายผมน่ะ เนี่ยกำลังแข็งเลย พี่ว่ามันใหญ่ไหม"

มันพูดพลางจับน้องชายมัน อยากจะเอาหนังสือฟาดลงไปให้มันหัก มันจะได้เลิกกวนซะที

"ก็ ยังเด็กอยู่นะ คงต้องใช้เวลา"

ผมพูดออกไปแล้ว ทั้งที่พยายาม สะกดทุกคำพูดของตัวเอง

"เฮ้ย พี่ ของผมน่ะ ใหญ่ที่สุดแล้วนะในห้อง"

"ไม่รู้ แต่สำหรับพี่" ผมเบะปากใส่มัน เผื่อมันจะท้อใจบ้าง

"เด็กๆ"

"เล็กๆ แบบนี้ ก็เอาพี่ได้ดิ"

มันพูดออกมา

" นี่ มันจะมากเกินไปแล้วนะ ฉันเป็นพี่เธอนะ พูดอะไรเกรงใจกันบ้าง ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นเธอนะ"

ผมตวาดเสียงดัง โมโห อีกแล้ว

"พี่มาที่นี่เพื่อที่จะสอนหนังสือ ถ้าเรายังลามปามพี่อีก พี่จะไม่มาสอนเธอแล้ว เคารพกันบ้าง"

ผมพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง ได้ผล เพราะมันเด้งตัวกลับมานั่งเหมือนเดิม ผมกัดกรามจนปูดโปน เพราะโกรธมัน เด็กอะไร ไม่รู้จักเด็ก ผู้ใหญ่

"ใส่เสื้อด้วย"

ผมสั่ง มันยอมทำตามแต่โดยดี

"โห แค่นี้ก็ต้องดุด้วย หรือว่ากลัวจะอดใจไม่ไหว" มันล้อเลียน

"ว่าแต่ของผมเล้กไปจริงเหรอพี่"

ดูมัน ผมถลึงตาใส่ มันจึงยอมหยุด กว่าจะถึงเวลากินข้าวเที่ยง ก็เล่นผม หูร้อนไปหลายที เพราะ มันยังคอยถามแต่เรื่อง น้องชายมัน ว่าเล็กไปหรือ ผมล่ะกลุ้มใจ ทั้งที่จริง ขนาดของมันดูจะเกินวัยไปเสียด้วยซ้ำ แต่ด้วยความที่เราเป็นคนสอนมัน ต้อง บั่นทอนกำลังใจมันเรื่องนอกลู่นอกทางบ้าง
แล้วตอนบ่ายจะเป็นยังไงเนี่ย ผมจะทนไหวไหม กับเด็ก เกินเด็กอย่างมัน