ตอนแรกเราตกลงกันไว้ว่า จะไปกินหมูกระทะที่สามแยก อ่อนนุช แต่เอาไปเอามา เลยตัดสินใจว่าจะซื้อของไปทำสุกี้กินที่บ้านผมแทน ผมโทรบอกแม่เสร็จ เราจึงแวะซื้อของที่คาร์ฟูล อ่อนนุช พอได้ของครบก็ตรงเข้าบ้าน
"อุ๊ย กุหลาบสวยจังแก อยากได้ๆ"
กบ วิ่งตรงเข้าไปที่กอกุหลาบ ทำท่าเหมือนไม่เคยเจอดอก กุหลาบ
"ของแม่ หล่อนอยากได้ ไว้ขอแม่คืนนี้สิ"
จ๋าบอก แล้ววางของลงบนม้าหินอ่อน หน้าบ้าน
"คุณแม่ขา หนูกบอยากได้ดอกกุหลาบ สักดอก เกิดมา เพิ่งเคยเห็นกุหลาบงามแบบนี้ คุณแม่ได้โปรดเถอะนะค๊ะ"
กบล้อเลียน
"อีดอก"
กายทนไม่ไหว กับกริยาอาการของกบ ที่ทำ จริตเกินงาม
ผม กับจ๋าขนเครื่องครัวที่จะทำสุกี้ออกมาข้างนอก เพราะจะทำกินกันตรงม้าหินอ่อนนี่ล่ะ ส่วยกายกับกบ ก็แกะของออกจากห่อ พอเสร็จผมก็ไปเอาน้ำกระเจี๊ยบที่แม่ต้มไว้ ออกมาให้เพื่อนๆ ผมชอบทำกับข้าว ส่วนแม่มักชอบทำขนมกับเครื่องดื่มสมุนไพร ไปอ่านเจอมาจากหนังสือก็ลองเอามาทำดู เราเตรียมของเสร็จเกือบ สี่โมงกว่าๆ ไม่ได้ตั้งใจทำเท่าไหร่ เพราะมัวแต่หัวเราะกบ ที่ทำท่าทาง บางทีก็เหมือนคุณนาย บางทีก็เหมือนทาส ในละคร นางทาส เล่นเอาเพื่อนๆ หัวเราะกันท้องคัดท้องแข็ง พอเตรียมเสร็จก็เอาของไปแช่ตู้เย็นไว้ รอพลกับแม่ก่อน แล้วเราก็ขึ้นไปที่ห้องผม ไปถึงกบก็เปิดเพลงทันที
"ต๊าย โย แกมี ซิงเกิ้ลนี้ด้วยเหรอ ไรท์ให้ด่วยสิ"
"ของใคร"
"ก็ Beautiful Liar ไง คือ กบชอบมากกก"
กบ หยิบแผ่นซีดีขึ้นมาโชว์ แล้วก็ใส่เข้าไปในเครื่อง พอเพลงเล่น มันก็เต้นตามจังหวะเพลง เราทั้งสามคนก็หัวเราะ กลิ้งอยู่บนเตียง เพราะมันส่ายเอว และพยายามเลียนแบบ นักร้องตาม มิวสิควีดีโอที่เคยดูมา อยู่บนห้องกันนานจน พลโทรมาบอกว่าอยู่หน้าบ้านแล้ว เราจึงลงไปข้างล่าง เกือบหกโมงเย็นแล้ว
"ไหนเล่ามาซิแก อีห่านั่นมันว่าอะไรนะ"
พลมาถึงก็ทำหน้าตึง ถามเรื่องเมื่อตอนกลางวัน จ๋าคงบอกมันแล้ว ผมยังไม่ทันจะเอ่ยปาก กบก็รายงานทุกอย่างที่ดูจะเกินจริงไปหน่อย
"แหม ถ้าชั้นอยู่นะ จะถีบยอดอกมันเชียว อีห่า ปากปีจอ สงสัยมันคงรวยจนอยากจะนอนโรงบาลเล่น"
พลพูดเหมือนอยู่ในเหตุการณ์
"นี่พวกแก ถ้าแม่มาไม่ต้องพูดนะ เดี๋ยวชั้นโดนสวด"
ผม บอกไว้ เพราะคงโดนแน่ๆ ถ้ารู้ว่ามีเรื่องกับเพื่อนเพราะเรื่องแค่นี้ แม่ไม่ชอบให้ผมมีเรื่องกับใคร ที่จริงไม่ชอบการทะเลาะวิวาท แม่บอกว่า คนเราต่างพ่อต่างแม่ อบรมกันมาคนละอย่าง อย่าให้อารมณ์มันพาไปในทางที่ไม่ถูกไม่ควร พูดกันได้ก็พูดกัน พูดไม่ได้ ก็ให้เงียบ อดทน พอเรื่องผ่านไปเรามาลองย้อนมองดู จะเห็นว่า "ก็แค่นี้เอง" ไม่น่าจะทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่
"ช้าไปแล้วล่ะแก ฉันรายงานไปหมดแล้ว"
จ๋าสารภาพ ผมทำหน้าตกใจ เพราะไม่คิดว่าจ๋าจะโทรบอกแม่
"แกบอกตอนไหน"
ผมทำเสียงดู
"ก็ตอนที่แก เลือกของอยู่นั่นล่ะ พอดีแม่โทรมาหา บอกว่าแกเสียงเครียดๆ แม่คงสงสัยล่ะแก"
จ๋าพูดเสียงอ่อย
"อ้าว นังนี่ แกก็เล่าไปหมดว่างั้น เร็วนะยะ"
กบเหน็บ
"อ้าว แล้วแกเคยปิดแม่เรื่องไหนได้บ้างล่ะ สู้บอกก่อนดีกว่า ถ้ามารู้้ทีหลังจะโดนยิ่งกว่านี้"
จ๋าพูดก็ถูก เพราะแม่รู้เรื่องทุกอย่าง ถ้าผมผิดปกติไป จ๋าเองก็คุ้นเคยกับแม่ดี เพราะว่าเห็นกันตั้งแต่เด็ก
"เออ ช่างเถอะแก ยังไงก็คงปิดแม่ไม่ได้หรอก เตรียมหม้อเถอะ เดี๋ยวแม่คงมา"
ผม ถอนหายใจ เพราะไม่รู้จะทำอะไรได้ แม่รู้แล้วนี่ ตอนแรกกะจะเงียบๆ แต่คงไม่ได้แล้ว เราต่างแยกย้ายกันไปทำหน้าที่ จ๋ากับกบ ไปเอากระทะไฟฟ้ามาเสียบเตรียมน้ำซุบ พลกับกายก็นั่งคุยกัน ส่วนผมก็ไปเตรียมจานชาม แม่กลับมาหกโมงกว่าๆ สีหน้ายังปกติดี แต่มีแวบหนึ่งเห็นสายตาแม่มองผมแบบตำหนิ รู้สึกเสียวสันหลังไปเหมือนกัน
"แม่จ๋า กุหลาบแม่นี่สวยจังเลย แม่ปลูกเองเหรอจ๊ะ"
กบพูดขึ้น ระหว่างที่ทุกคนกำลังกินสุกี้อยู่
" จ๊ะ แม่ปลูกเอง แต่โยเขาเป็นคนดูแลนะ หนูอยากได้หรือลูก ตัดเอาสิ พอดีวันเสาร์นี้เดี๋ยวแม่ไปนั่งสิปัสนา คงไม่ได้เอาขึ้นหิ้ง หนูตัดเอาเลยลูก"
"ขอบคุณครับ แม่"
กบยกมือไหว้ แล้วยิ้มร่าเริง
"หนูเอาไปไหว้พระหรือจ๊ะ เอามะลิไปด้วยสิ ใส่ปุ๋ยไปวันก่อน ออกดอกแล้ว"
"อุ๊ย ไหว้พระที่ไหนแม่ มันเอาไปให้ผู้ชาย"
กายสอดขึ้น
"บ้าเหรอ แก เมาท์เค้า จะเอาไปไว้หัวเตียงต่างหาก"
"แหวะ"
ทีนี้พลแขวะบ้าง
เราคุยกันเรื่องนั้นเรื่องนี้ ส่วนมาก กบ จะเป็นคนเริ่มเรื่องสนทนา ที่ตามมาด้วยเสียงหัวเราะ แม่เองก็หัวเราะ
"แล้ววันนี้ไปทำอะไรกันมา ไหนเล่าให้แม่ฟังซิ"
แม่เปลี่ยนเรื่องทันที ทุกคนเงียบ มองหน้ากันเลิ่กลั่ก แม่มองมาที่ผม ซึ่งก้มหน้ามองถ้วยสุกี้อยู่ นั่น ว่าแล้วเชียว
"เอ่อ ก็ อีนัท น่ะแม่ มันปากไม่ดี มาว่า โย ว่ามีแม่เป็นครูบ้านนอก โย มันก็เลยโกรธ แต่ก็ไม่ได้ทำอะไรมัน นะแม่"
จ๋า รีบเล่าเพราะ รู้ว่าตัวเองผิดที่เล่าเรื่องนี้ให้แม่ฟัง
"ใจร้อนอีกแล้วนะเรา"
แม่บ่น มองหน้าเราทุกคนด้วยสายตาที่เป็นห่วง
" อย่าหาว่าแม่ขี้บ่นเลยนะลูก แม่รู้ว่า เรารักแม่ ไม่อยากให้ใครมาดูแคลน แต่เราโตๆ กันแล้วนะจ๊ะ แค่คนพูด แค่นี้ เราก็โมโห โกรธเขาแล้ว คนเรานะลูก จะห้ามเขาพูดไม่ได้หรอก แม่เป็นครูบ้านนอก ถึงจะใช่หรือไม่ใช่ มันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ครูบ้านนอกแล้วไงล่ะจ๊ะ คนเราน่ะควรจะเทิดทูนครูบ้านนอกเสียมากกว่า มีน้อยคนนะ ที่จะอุทิศตนจากความสบายในเมืองใหญ่ไปสอนเด็ก อยู่บ้านนอก ขึ้นชื่อว่าครู ก็เป็นคนที่ประสาทวิชาความรู้ให้ทั้งนั้น แม่ได้ยิน แม่ยังไม่เสียใจ เพราะรู้ว่าคนที่พูด เขาคงยึดติดกับวัตถุ พวกเราเองก็ไม่ต้องไปใส่ใจ นี่ถ้ามีเรื่องกัน แล้วคิดไหมว่าเรื่องมันจะเป็นยังไง"
แม่หยุดแล้วมองหน้าพวกเราที่นั่งหน้าจ๋อยอยู่ แม่มองมาที่ผมเสียเนิ่นนาน
" เหลืออีกวิชาเดียวก็จะจบแล้ว อย่าให้ มารมันมาขวางทางเรานะลูก คิดให้หนัก เข้มแข็ง ถ้าผ่านมันมาได้ มันก็ไม่มีอะไรแล้ว อย่างตอนนี้ ทุกคนหัวเราะมีความสุข เพราะเราไม่ได้วิวาทขั้นชกต่อย แต่ถ้าเราทำล่ะ ตอนนี้พวกเรายังจะนั่งมีความสุขอยู่ไหมจ๊ะ แม่ฝากด้วย อย่าใจร้อน"
แม่จบประโยค ทุกคนยังเงียบ
"ขอบคุณค่ะแม่ เราจะไม่ใจร้อนอีกแล้วค่ะ"
จ๋า ยกมือขึ้นไหว้ เราทุกคนก็ทำตาม แม่ยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วลูบหัวจ๋าที่นั่งอยู่ข้างๆ แม่เปลี่ยนเรื่องโดยพา กบไปดูกอกุหลาบ แล้วขอตัวเข้าไปในบ้านก่อน
"โดน สวดเลยแก"
ผมบ่น
"แม่สอน ก็ดีแล้วแก ไม่แปลกใจเลยทำไม แกดูโมโหขนาดนั้น เวลาที่อีนัท มันพูดถึงแม่ในทางไม่ดี"
กาย บอก แล้วเราก็กินกันต่อ จนเกือบสามทุ่ม พอกินเสร็จก็ช่วยกันเก็บกวาด แล้วมานั่งกินน้ำกระเจี๊ยบที่ม้านั่ง คุยกันเรื่อยเปื่อย จนห้าทุ่มกว่า จึงแยกย้ายกลับบ้าน กายไปส่งจ๋า ส่วนกบพักอยู่หอกับกายอยู่แล้ว จึงไปด้วยกัน พลค้างที่บ้านเพราะพรุ่งนี้ ต้องไปทำงานด้วยกัน กบกลับบ้านพร้อมกุหลายกำหนึ่งสมใจ มาคิดดูแล้ว แม่ก็พูดถูก พอมาถึงตอนนี้ เรื่องเมื่อกลางวัน ผมจำเกือบไม่ได้แล้ว เวลาเล่าขึ้นมาก็ทำให้มันเป็นเรื่องตลกเสีย แต่ ผมก็ยังเจ็บแปลบขึ้นในใจ เมื่อได้ยินมันดูถูกแม่ ระหว่างที่พลอาบน้ำ ผมเปิดเพลงฟังอย่างสบายใจ ผมอาบน้ำเสร็จก่อนพล ปิดบ้านเก็บของเรียบร้อยแล้ว รอนอน ผมไปเลือกแผ่นเพลงฟัง Richard Marx ผมหยิบขึ้นดู อยากฟังเพลงสบายๆ แต่ก็มาสะดุดหู มันเป็นเพลงที่ผมฟังบ่อย แต่ไม่ได้สนใจ แต่วันนี้ ผมรู้สึกจับใจเหลือเกิน
You gave me life,
Gave me your heart
Your shoulder when I needed to cry
You gave me hope when all my hope is gone
Wings so my dreams can fly
And I haven't told you enough
Haven't been good enough, making you see
My love for you will live in my heart
Until eternity's through....
I see your smile in the eyes of my child
I am who I am, Mama, Thanks to you
น้ำตาซึมออกข้างตา รักแม่เหลือเกิน ผมรักแม่ตลอดเวลา แต่ วันนี้ เรื่องวันนี้ มันย้ำให้ผมรู้ว่า ผมรักแม่มากเท่าใด แม่คือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของผม พลอาบน้ำเสร็จ แล้วมานั่งฟังเพลงอยู่ด้วยกัน แล้วนอน ตอนเกือบตีหนึ่ง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น