Boy's Story ให้รักนำทางใจ ตอน 14

ผมขึ้นรถกลับบ้านด้วยความเหนื่อยใจ ปิดมือถือ ไม่อยากจะคุยกับใคร ตั้งแต่เลิกกับพี่ตั้ม รู้สึกว่าผมเจอแต่เรื่องไม่สบายใจ เรื่องของเอ มันไม่ได้มีส่วนสักเท่าใดนัก แค่ไม่พอใจคำที่มันพูด ผมกลับถึงบ้านแล้วรีบขึ้นไปบนห้อง ล้มลงเตียง คิดสิ่งนั้นผนวกกับสิ่งนี้ น้อยใจ ท้อใจ เหนื่อย ผมร้องไห้ออกมาอย่างระอา ร้องจนเพลียเผลอหลับไป ไม่รู้ว่านอนไปนานแค่ไหน แต่รู้สึกตัวเหมือนมีใครลูบผมขึ้นลงช้าๆ ผมรู้สึกขนลุก ตัวแข็ง แม่เหรอ เป็นไปไม่ได้ แม่ยังไม่กลับจากวัดเร็วขนาดนี้หรอก ผมคิดแต่ยังคงนอนนิ่งไม่ลืมตา มือนั้นลูบจากเส้นผมขึ้นลงช้าๆ แล้วคลอเคลียมาที่คางของผม ผมสะดุ้ง

"เอ"
ไอ้เอ นั่นเอง

เข้ามาได้ยังไง"

ผมร้องเพราะตกใจ

"ก็ปีนรั้วเข้ามา บ้านไม่ได้ล็อคเลยขึ้นมาหานี่ล่ะ"

มันพูดเหมือนกับเป็นเรื่องธรรมดา

"แล้วมานอนตรงนี้ทำไม ทำไมไม่ปลุก"

ผมยังแว้ดเสียงอยู่ เพราะมันนอนขนาบข้าง แต่ตัวมันอยู่สูงกว่า

"อ้าว ก็เห็นพี่หลับอยู่ก็เลยไม่ปลุก ผมก็เลยนอนข้างๆ"

"นิสัยไม่ดี"

ผมถลึงตาใส่ อยากจะถีบมันลงเตียงเสียเหลือเกิน เพราะสีหน้าตอนนี้ ต่างกันเหลือเกินกับตอนที่มันร้องไห้

"ก็แค่นอนข้างๆ ไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย"

"หมายถึงเข้าห้องคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาติ"

"ผมหิว อ่ะพี่ หาไรให้กินหน่อยดิ"

มันเปลี่ยนเรื่อง ทำหน้าตาย แล้วล้มตัวลงนอนอย่างเป็นสุข ผมรู้สึกโมโห ไอ้นี่มันยังไงกันแน่

"พี่นอนอ้าปาก น้ำลายไหลด้วยล่ะ"

"ไอ้บ้า ไม่มีทาง"

ผมมั่นใจว่าไม่มีทางที่ผมจะนอนน้ำลายยืด แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเอามือขึ้นลูบดู มันหัวเราะชอบใจ ที่แกล้งผมได้สำเร็จ

"ลงไปหากินเองในครัว อย่ามากวน แล้วที่พี่ทำไว้ให้ที่บ้านไม่กินล่ะ ตามมาทำไมถึงนี่"

ผมบ่นแก้เขิน พลางเอามือพลักมันลงจากเตียง ความจริงอยากจะถีบมากกว่า

"ไม่รู้ พอไล่เพื่อนกลับก็รีบมาหาพี่เลย"

"ลงไปหากินเอง พี่จะนอน"

ผมชักรำคาญ

"โห ไรวะ คนอุตส่าห์มาหา ยังจะนอนอีก"

"ไม่ได้ร้องขอ อย่าพูดมาก รีบๆออกไป กินเสร็จก็ทิ้งไว้นั่นล่ะ แล้วก็กลับบ้านไปเลยนะ"

"ไล่เลยนะ ไม่เอา ไม่กลับ ผมจะนอนที่นี่ ไม่อยากนอนคนเดียว"

"นี่ อย่ามากมาย เพื่อนเยอะไม่ใช่เหรอ เรียกมานอนสิ"

ผมรำคาญสุดทน ตาเขียวใส่มัน

"ผมดูไม่ดีมากเลยเหรอพี่ ที่พาผู้หญิงมานอนที่บ้านน่ะ"

มันทำเสียงขึม แววตาดูจริงจัง ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เพลียใจ

"ไม่รู้ว่าคนอื่นเขาจะคิดยังไงนะ แต่พี่ว่ามันดูไม่ดี มันไม่แปลกหรอกที่เราจะมีอะไรกับใคร แต่มันแปลกที่เราไม่รู้จักป้องกัน"

"แล้วพี่รู้ได้ไงว่าผมไม่ได้ป้องกัน"

มันเถียง ผมไม่รู้ว่าทำไมผมต้องพูดออกไปแบบนั้น

"เอาเถอะ รีบไปกินข้าว แล้วรีบกลับบ้าน"

ผมหันหลังให้มัน ไม่สนใจมันอีกต่อไป

"พี่หึงผมเหรอ"

ผมหันขวับไปหามันทันที

"ไอ้บ้า อย่ามาล้อเล่นนะ ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นนะ"

"นั่นแน่ แล้วทำไมหน้าแดง แอบชอบผมใช่ม้า บอกแล้ว ว่าพี่ต้องชอบผม"

มันล้อเลียน

"เบื่อ"

ผมระบายออก อย่างหดหู่ เพราะไม่รู้จะโต้แย้งกับมันยังไงดี

"ออกไปหาอะไรกินเถอะ พี่อยากอยู่คนเดียว"

ผมถอนหายใจแรงๆ ใส่มัน แล้วล้มตัวลงนอนหันหลังให้มัน แต่เอ๊ะ หันหลังให้มัน

"เฮ้ยทำอะไรน่ะ ไอ้บ้า ปล่อยนะ"

ผมดิ้นเพราะมันเข้ามาสวมกอดทันที มันกอดแน่นจนหายใจแทบไม่ออก

"พี่ตัวหอมจัง"

มันไซร้ซอกคอผม ขนลุกไปหมด แต่ผมก็ดิ้น พยายามผลักมันออก แต่มันก็ยิ่งรัดแน่นกว่าเดิม

"ปล่อย"

ผมตวาด

"ไม่ปล่อย ก้นนุ๊ม นุ่ม"

มันดันตัวเข้าประชิด

"ปล่อย"

ผมพยายามทำเสียงให้แข็ง เน้นคำเดิม แต่มันไม่สนใจ

"ฉันกัดนะ"

ผมขู่ พูดจบก็กัดเลย ที่กัดเพราะมันล็อกแขนล็อกขาผมกระดิกแทบไม่ได้ อีกอย่างมันตัวใหญ่กว่าผมเยอะ ถ้าจะต่อยกันผมคงสู้ไม่ไหว
ยิ่งผมกัดแรงเท่าไหร่ มันก็ดันช่วงล่างเข้าติดเสียดสีก้นผมเท่านั้น ผมกัดจนรู้สึกว่ามีน้ำข้นๆ เหนือดๆ เค็มประแล่มๆ ไหลออกมา ผมปล่อยปากทันที

"เฮ้ยเลือดออก"

"ไม่เป็นไร ผมไม่เจ็บ"

มันพูด แล้วก็เบียดผมต่อ

"เฮ้ย พี่ขอโทษ เดี๋ยวทำแผลให้ ลุกเถอะเอ"

ผมอ่อนเสียงลง ตกใจเหมือนกัน ไม่คิดว่าฟันผมจะคมขนาดนั้น เลือดยังไหลไม่หยุด จนเปื้อนผ้าปูที่นอน มันยอมปล่อยมือจากผม แต่ปล่อยข้างที่ถูกกัด อีกข้างยังกอดเอวผมอยู่

"แล้วพี่จะลุกไปเอากล่องยายังไงล่ะ"

มันถึงยอมปล่อย ผมเดินไปที่ตู้หนังสือ แล้วเปิดลิ้นชักอันล่างสุด มีกล่องปฐมพยาบาลอันเล็กอยู่ มันนี่ท่าจะบ้า ผมกัดเลือดออก ไม่ร้องสักแอะ ผมเดินกลับมาที่เตียง มันยังนอนดูแขนตัวเองเลือดไหลอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

"ไม่เจ็บเหรอ นอนดูอยู่ได้"

"เจ็บดิ คนนะพี่"

"อ้าว ก็ไม่เห็นร้องสักคำ"

"ร้องทำไม ร้องแต่ตอนที่จะมีอะไรกันก็พอ"

มันยังมีหน้ามาพูด

"พอเถอะ เอาแขนมานี่"

ผมเริ่มรำคาญมัน กะจะยืนทำแผลให้มัน แล้วรีบลงไปข้างล่าง เบื่อมัน เดี๋ยวมันทำอะไรแผลงๆอีก คราวนี้กลัวจะไม่กัดอย่างเดียวแล้ว มีหวังเลือดสาดทั่วห้องแน่ มันกระเถิบเข้าไปข้างในของเตียง

"แล้วจะถอยไปไหนเนี่ย"

"อ้าว ก็เห็นพี่ไม่นั่งสักที กลัวมันแคบ"

"เพิ่งรู้เหรอว่ามันแคบ มาเอาแขนมา"

ผมต้องจำในนั่งลง คาดไว้ไม่ผิด พอนั่งลงมันก็เอาแขนข้างที่ไม่โดนกัดมาคว้าเอวผมไว้ทันที

"นี่ ถามจริงๆเถอะ เป็นบ้าอะไร"

ผมชักทนพฤติกรรมของมันไม่ได้

"ก็แค่อยากกอด ทำไม กอดไม่ได้เหรอ"

แหม แก ยังมีหน้ามาย้อนอยากจะเอามือฟาดปากมันจริงๆ

"แล้วจะทำแผลยังไง ยื่นมือมาดีๆ เดี๋ยวเลือดมันจะห้ามยาก"

"จะเป็นพิษสุนัขบ้ารึเปล่าเนี่ย"

"แก สิเป็นน่ะ"

ผมพยายามไม่คล้อยตามคารมของมัน เพราะรู้สึกเตลิดเปิดเปิงทุกทีเมื่อคุยกับมัน

"ก้นพี่ นุ่มดีจัง ผมชอบ"

"เดี๋ยวถีบให้ ไหนบอกไม่ชอบผู้ชาย ปากดีนักนะ"

"ไม่เห็นเป็นไรเลย พี่น่ารักออก ใครได้เป็นแฟนก็คงไม่อายใคร เผื่อดี เห็นมันเป็นกันจังเกย์เนี่ย มันมีอะไรดี"

"หุบปากสักครู่ได้ไหม รำคาญ"

ผมด่ามันเพราะไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียง มันพยายามจะอ้าปากพูดต่อ ผมคว้าปลายหมอนยัดปากมันไว้ แล้วนั่งทับมือข้างที่กอดเอวผมอยู่ มันดิ้น แต่ยิ่งมันดิ้นผมก็กดแผลมันแรงกว่าเดิม มันจึงยอมนิ่ง ผมรีบล้างแผล ทายาแล้วเอาผ้าก้อตปิดแผลให้มัน พอเสร็จผมก็รีบกระเด้งตัวออกจากมันทันที เพราะกลัวว่ามันจะคว้าตัวเอาไว้อีก มันคงไม่รู้หรอกว่า ไอ้คนที่มันบอกน่ารักก้นนุ่มนี่ล่ะ ที่โดนเขาหาว่านอนแข็งเป็นท่อนไม้ ไม่ได้เรื่อง จืดชืด เขาจึงเหวี่ยงทิ้ง ถ้าน่ารักแล้วมันต้องโดนทิ้งผมยอมขี้เหร่ดีกว่า